Waar je startte !

Heet van de naald

Hier blijf je op de hoogte van mijn eerste levensmaanden.
Papa en mama beloofden plechtig dikwijls dingetjes bij te schrijven!

10 maart 2007

Op 12:22 PM schrijft Mama:

Mama heeft de laatste maanden niet flink neergepend, maar het is nogal druk geweest. Geen excuses, maar toch.

Je hebt enorm genoten van de kerstvakantie samen met mama en papa 1 weekje thuis en de andere dagen bij vake en moeke. Met mama en papa ben je voor de eerste maal gaan kijken naar vuurwerk. Je vond het super en hebt er volop van genoten. Je zat wel op papa zijn armen met je oortjes bedekt want het geluid vond je maar niks, maar de lichtjes en het vuurwerk zelf vond je gewoon fantastisch mooi. Je kon er niet over zwijgen. Maar we hebben nog meer genoten van de vakantie: vele feestjes, de lichtjesstoet, spelen met neefje Thibaud, kerstboom versieren en daarna afbreken. Je hebt duidelijk de kerstkriebels zoals de mama. En natuurlijk niet te vergeten je hebt je eerste nieuwjaarsbrief heel fier voorgelezen. Mama en papa waren zo fier op je. Er was trouwens nog een reden om fier te zijn. Je eerste rapport was super met enkel positieve commentaar.

Na de kerstvakantie was het nog een dikke maand bij Juf Sigrid in de Nijntjesklas maar na de krokusvakantie mocht je overgaan naar de Jiep & Janneke klas. Ja, lieve schat, je wordt groot en bent zo flink dat je mocht overgaan naar de eerste kleuterklas. Het afscheid voor de vakantie met Juf Sigrid was wel moeilijker omdat Juf Sigrid haar interimperiode er op zat en het definitief afscheid was. Het was een beetje verwarrend: feestje en taart omdat je naar de grote klas mocht, karvalfeest in je mooie hanepak, maar veel traantjes bij Juf Sigrid omdat ze haar Nijntjesklas zo hard ging missen.

Deze week heb je al je eerste week Jiep & Janneke klas er op zitten en ik denk dat het heel goed meevalt. Jouw vriedinnetje Margo is ook mee en ik denk dat dit er veel mee te maken heeft. Je klinkt heel positief en je gaat tevreden naar de school. Maar straks zal mama iets vroeger stoppen met werken om eventjes te praten met Juffrouw Greet om van haar te horen hoe je het stelt in je nieuwe klas. ’s Avonds ben je wel totaal uitgeput en ik voel dat je soms op de toppen van je teentjes loopt.

Ander groot nieuws is dat je eindelijk kan fietsen om je fiets met steunwieltjes. Gelukkig heeft moeke veel geduld en zij heeft je op 3 dagen leren fietsen. We konden onze ogen niet geloven. We zijn wel heel blij want de lente is in zicht en dan is het toch leuk dat je kan fietsen. Voor de rest speel je heel graag buiten en je doet niest liever dan naar buiten gaan met papa of met je grote broers om naar de kippen te gaan of om mee te klussen buiten. Je voelt je dan groot en hebt de indruk dat je papa zo enorm helpt. Papa denkt er misschien anders over, maar eigenlijk is hij ook wel heel blij dat hij zo een grote fan heeft.

En nog groot nieuws: in augustus krijg je er een zusje of broertje bij. Momenteel hoop je op een broertje omdat volgens jouw eigen zeggen zusjes wel wat verlegen zijn. Wel grappig dit uit jouw mondje te horen…

06 december 2006

Op 10:00 AM schrijft Mama:

Wat een spannende tijden…

Viktor, jouw hartje heeft nogal wat sneller geklopt de laatste dagen.
Ja, ja, het is sinterklaastijd en het is het eerste jaar dat je alles zo bewust meemaakt en er naartoe leeft.

Twee weken geleden was sinterklaas al eventjes langsgeweest bij mama haar werk, maar toen vond je het maar niets. Sinterklaas had zo een grote indruk op jou dat je meteen spraakloos was toen je hem zeg. Een handje of een dank u was absoluut onmogelijk en je hebt een uur lang op mijn schoot gezeten om te bekomen

Vorige week kwam de lieve sint langs bij oma in de wijk. Je vond het allemaal heel spannend en vertelde aan Thibaud wat er allemaal zou gebeuren en wie sinterklaas wel is. Tot wanneer je de zwarte pieten zag. Zij hadden je zo doen schrikken dat je weer in je schelp kroop en bijna in mama kroop. Toen Sinterklaas na een kwartiertje nogmaals langskwam durfde je al een handje te geven, maar de zwarte pieten moesten goed ver van jou blijven.
Mijn lieve schat, je hebt zo een grote mond maar zo een klein hartje.

Gisteren was het dan de grote dag op school. Maandag moesten jullie je schoentje klaarzetten en gisteren kwam sinterklaas naar jullie nijntjesklas. Je had al twee dagen gezegd dat je niet bang zou zijn en dat je een handje zou geven. Je was je precies zelf aan het overtuigen. Maar jawel, hoor, je hebt gisteren zelfs twee maal een handje gegeven aan de sint. Juf Sigrid was zo fier op jou. En mama en papa ook. Een hele overwinning voor onze Viktor. Je was zo blij. Je hebt dan ook vele liedjes gezongen voor sinterklaas.

Omdat Viktor toch zo flink en braaf is, is de sint vorige nacht nog even bij mama en papa langsgeweest. Je had dan ook jouw schoentje, met jouw tuutjes klaargezet. Je bent wel met een heel bang hartje gaan slapen – mama heeft je twee maal moeten overtuigen dat sinterklaas niet naar je bedje kwam – en dan nog zonder tuutje. Maar je werd deze ochtend beloond.
Ja, hoor, de lang verwachte piano orgel van Winnie de Pooh stond beneden op jou te wachten. Het was feest alom. Sinterklaas was wel vergeten er nieuwe batterijen in te steken. Gelukkig was papa de reddende engel. Mama en papa genoten van je blije gezicht te zien. Je vond het jammer om naar school te gaan want je wou de hele dag piano spelen. Gelukkig is het maar een halve dag school vandaag.

Maar de spannende week is nog niet om.
Viktor wordt morgen drie jaar. En jouw verjaardag valt dan nog samen met die van juf Sigrid. Dubbel feest in de klas en ’s avonds thuis ook nog feest.

04 oktober 2006

Op 11:06 AM schrijft Mama:

Lieve peuter van me

Je gaat nu reeds enkele weken naar de school en je doet het echt heel goed.
Papa en mama zijn heel fier op jou!

De eerste week had je het wat moeilijk tijdens de ochtendopvang en de speeltijden omdat het dan jouw juf niet is. Die andere jufs vond je maar niks en wou steeds naar je lieve juf Sigrid. Maar nu ken je de structuur en dagindeling en weet je dat je juf Sigrid je steeds komt halen wanneer de bel gaat en dat jullie dan samen naar je klasje gaan.

Tijdens de speeltijd hield je ook altijd heel trouw de hand van de juf vast, maar nu durf je al alleen naar de klimtoestellen en de glijbaan gaan. Je houdt wel altijd de juf in het oog, maar speelt mooi samen met de andere kleutertjes.

’s Avonds zit je heel trouw op het bankje te wachten met je ogen gericht op de deur tot mama er aan komt. We hebben wel al 10x gezegd dat je mag spelen, dat mama je zal vinden op de speelplaats, maar nee hoor. Viktor zit op het bankje, met zijn boekentasje op de rug, vol spanning te wachten. Gelukkig is het maar 20 minuutjes…

Maar mama hoort niets anders dan lof over je: Viktor is het zonnetje in de klas, Viktor is zo een open en sociaal kind, Viktor is een echte schelm met vele kapoenestreken, Viktor is een dikke knuffel, Viktor luistert flink maar heeft regels nodig om te kunnen functioneren. Geen enkel traantje, integendeel.

Je staat blij op omdat je naar de school mag gaan en ’s avonds vertel je heel fier wat jullie allemaal gedaan hebben in het klasje. Je beleeft en leert er ook heel veel en dat vind je heel spannend. Je leert er over de gevoelens (bang, verdrieting, blij en boos), je leert de kleurtjes, je leert de begrippen zoals groot en klein. Ook je spreken is er enorm op vooruitgegaan. Je kan praat in mooie zinnen, gebruikt dagelijks nieuwe woorden en stelt nu ook vragen zoals ‘denk je dat papa thuis is?’
Je bent enorm voor in je spraak doordat je zoveel praat en daardoor oefent. Je grove motoriek daarentegen is soms wat trager. Fietsen is echt nog niet aan jou besteed…

Het is zo leuk om te zien hoe je de nieuwe wereld ontdekt die voor jou is opengegaan.
Je bent ongelooflijk veranderd. Je bent zelfzekerder geworden en bent veel minder bang van nieuwe dingen en nieuwe omgevingen. Je bent ook veel minder verlegen.

Viktor, Papa en ik zien je zo graag en zijn zo fier op je. We genieten van jouw aanwezigheid en vooral van je zotte streken.

03 september 2006

Op 10:01 AM schrijft Mama:

Je eerste schooldag

We hadden er al lang naar toegeleefd. Je Plop boekentas en Plop brooddoos lagen al een maand te wachten.

Gisteren mocht je heel fier met een cake - in de vorm van een beer - naar de kribbe. Het was vreugde alom toen je zag dat Mieke - je vaste verzorgster - speciaal uit verlof was teruggekomen. Het werd een leuke dag, maar ik vraag me af of je echt besefte dat het je laatste kribbedag was.

Vorige nacht heb je heel onrustig geslapen en om 7u30 liep je al rond met je boekentas op je rug. We zouden maar eens te laat zijn op school. Om 8u20 was het zover. Mama, papa en Viktor vertrokken samen naar de school. Met in je boekentas: een brooddoos met boterhammetjes met samsonvlees, een fruitsapje, een Plopkoek. Mama had er ook snel nog reservekleertjes ingestoken in geval de stress te groot zou zijn.
We waren als eerste op de speelplaats, maar al gauw kwam juf Sigrid ons verwelkomen. Ze nodigde ons samen uit om je Nijntjesklas te ontdekken. Je had ogen tekort om alle speelhoekjes te ontdekken. Maar dan was het tijd om naar de speelplaats te gaan waar je nog even kon klimmen en op de glijbaan gaan.
Maar toen ging de bel. Je schrok je rot van het helse lawaai. Dan moest je met Juf Sigrid samen met je andere 4 klasgenootjes - Jero, Britt, Margot en Tine - op een lijn gaan staan. Dit vond je al veel minder. Je oogjes werden nat en je kon je traantjes niet meer houden toen je merkte dat wij niet meer mee binnen mochten. Mama haar moederhart brak toen ik zag hoeveel verdriet je had. Achteraf gaf papa toe dat ook zijn oogjes een beetje heel nat waren. Mama en papa keken nog even binnen en merkten dat je na 5 minuutjes wat gesust was. Juf Sigrid stak haar duim omhoog en dat was het sein dat het wel ok zou zijn en wij trokken huiswaarts.
Mama heeft de hele dag aan je gedacht en was zo blij je om 16u te kunnen gaan afhalen. Je zat heel fier - met Nijntjesoren op je hoofd - naast Juf Sigrid te wachten. De juf zei me dat je heel flink en dapper was geweest, maar dat je duidelijk in de voormiddag het allemaal wat veel vond. Maar je gaf Juf Sigrid een dikke kus en zei dat je terug zou komen. Dat gaf mama een goed gevoel. Het is ook een superlieve juf en papa en mama zijn ervan overtuigd dat je in goede handen bent.
Toen we thuiskwamen ben je wel onmiddellijk in slaap gevallen in de zetel en pas 1u later terug wakker geworden...

01 juni 2006

Op 2:46 PM schrijft Mama:

Maandag 22 mei was voor jou een nieuwe mijlpaal. Ja, pampertje af en op training, zoals ze dat in de kribbe noemen. En Viktor, je hebt weer maar eens bewezen dat je zo een flinke jongen bent. We zijn nu 10 dagen verder en je hebt slechts 3 accidentjes gehad. Je bent zo fier als een gieter. Eerst vond je het fantastisch wat je allemaal kon presteren en moest elke boodschap gevolgd worden door een groot applaus. Dan vond je het ineens wel vervelend om altijd te moeten stoppen met spelen om naar het potje te gaan. Maar al snel heb je ontdekt dat je beter op tijd op het potje zit omdat een natte broek toch niet zo leuk is. Je beseft nu ook dat je eigenlijk een grote jongen bent en geen baby meer. Je hebt dan maar ook beslist dat pampers voor baby’s zijn en dat jij groot bent. Zelfs ’s nachts zijn je pampers droog, maar veiligheidshalve doet mama toch maar een pamper aan. Lakens wassen is iets meer weer dan een extra broekje wassen.

Je zit nog steeds in de fase dat je voortdurend mama en papa na-aapt. Je zegt alles na en wat papa betreft, aap je ook al papa zijn handelingen na. Kijkt papa buiten, moet Viktor ook buiten kijken. Zit papa in de zetel met gekruiste benen, zit Viktor in de zetel met gekruiste benen. Zo schattig om te zien hoe je opkijkt naar je papa.

Je spraak vlot goed. Je spreekt nu al met voltooide deelwoorden zoals ‘Viktor in de zandbak gespeeld’. Je hoort het, mama is nog altijd apetrots op haar zoonlief.

Je bent zo een lieve knuffeljongen. Jouw knuffels en warme blikken zijn een energiebron voor mama en papa. Je hebt ook zo een vettige lach en die mogen we dan ook heel veel horen. Je merkt dat je een gelukkige en vrolijke jongen bent, zonder zorgen. Kortom, ons zonnetje in huis.

12 april 2006

Op 6:59 PM schrijft Mama:

Ondertussen ben je je nieuwe kamer en vooral je nieuwe bed al gewoon. Je spreekt niet meer over je kleine bedje. Je blijft ook mooi liggen in je nieuwe bed en gaat niet op stap. Voor dit laatste had mama een beetje schrik… Je hebt al tegen alle kindjes in de kribbe gezegd dat je een nieuwe kamer hebt, met een groooooooooot bed.
Als ik je zo zie, ben je al een echte peuter geworden. Ik ben zo fier op je en geniet er van je bezig te zien. Want je bent een echte schat, een lieve knuffel, maar ook een dikke kapoen met een willetje.

Vorige zondag was ook een hele belevenis voor jou. We zijn naar indoor Plopsaland geweest. Je had ogen tekort. En je hebt er de echte Plop ontmoet. Jongen, ik heb je nog nooit zo onder de indruk gezien.
De klimboom vond je de topattractie. Papa is je wel achterna mogen komen want je klom maar en ineens stond je voor een tien meter lange glijbaan. Ik heb je papa nog nooit zo snel zien klimmen. Omdat hij dat toch al in de klimboom zat, heeft hij er maar samen met jou in rondgehost. Je hebt toch geluk dat je zo een leuke speelpapa hebt. Mama haar hart staat wel dikwijls stil, maar als ik zie hoeveel je geniet, kan ik niet anders dan jullie laten doen. Eigenlijk is het goed dat je zoveel ontdekt en je mag ook geen mietje worden, he

02 april 2006

Op 7:58 PM schrijft Mama:

Het was een belangrijke dag voor jou.
Je bent verhuisd naar je nieuwe kamer en nu slaap je in een groot bed.
Mama heeft zaterdag de hele dag verder gewerkt om je kamer te schilderen en in te richten. Papa heeft Bob de Bouwer gespeeld en het nieuwe bed in mekaar gezet. Maar het resultaat mag er zijn. Je kamer is in ecru geschilderd, met 1 muur in het grasgroen. Je hebt blauwe ingemaakte kasten. En voor de inrichting hebben we met dat blauw en groen gespeeld. En niet te vergeten: Bob de Bouwer en zijn voertuigen plakken op de muur.

Je was zo fier als een gieter toen je je nieuwe kamer zag. Je sprak er ook al lang over. Maar toen je vanavond in je nieuwe bed moest slapen, had je toch een bang hartje. Je besliste dan ook maar om in het kleine bedje te slapen. Helaas moesten mama en papa doorbijten en je verplichtten om in je nieuwe bed te slapen.

31 maart 2006

Op 8:10 PM schrijft Mama:

Het was allemaal wat verwarrend voor jou deze week. Papa pakte maar dozen in en maakte zijn bureau leeg. Resultaat: jij dacht dat papa weg was en was dan ook helemaal overstuur.
Het duurde dan ook eventjes dat je doorhad dat papa met de zaak verhuisd is naar een extern kantoor in Mechelen en dat we hierdoor dus thuis ook het een en het ander herinrichten.
Maar nu heb je Papa zijn kantoor gezien en je hebt het nu begrepen.

Maar om je wat op te peppen, zijn we met zijn allen gaan eten bij McDonald’s. Dat vind je natuurlijk super. Je maaltijd is wel beperkt tot 10 frietjes en cola light.
Maar nu heb je er ook de speeltuin ontdekt. Eerst waren er vele traantjes omdat je er niet op mocht; je bent te klein. Maar papa zijn hart brak en omdat er toch geen andere kindjes in de speeltuin waren, is hij met jou meegegaan. Amai, mama haar hart heeft wel 10 slagen overgeslaan, want van klimmen heb je duidelijk geen schrik. En maar hoger en maar hoger. En hoe hoger je stond hoe harder je oogjes fonkelden. Ik zie je later al in de bomen klimmen…

19 maart 2006

Op 1:38 PM schrijft Mama:

Dag lieve Viktor,


Ondertussen is er al weer een nieuw jaar gestart.
Je zit nu in het laatste klasje van de kribbe, want vanaf 1 september ga je naar school.
Onze miniman wordt groot.

Je leert enorm bij. Je verstaat heel veel en het is ongelooflijk te ontdekken wat er allemaal in dat hoofdje van jou omgaat. Nu spreek je met zinnetjes van 3 woorden. Sinds vorige week zeg je eindelijk Viktor. Zo schattig om te horen. Tot vorige week, noemde je jezelf Titi.
Je zegt nu ook Maarten, maar Alexander blijft Njanja. En die tetter van jou staat nooit stil. Van wie zou je dat hebben? Maar mama vindt dit heel leuk; ik vind het zelf enorm gezellig om met jou een babbelke te doen. Als ik je in de kribbe ga ophalen, doe je elke dag je verhaal wat je allemaal gedaan hebt.

Je blijft een enorm energiek ventje dat vrolijk is van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Maar dit enkel op voorwaarde dat je je lange middagdut hebt gekregen. Je blijft een grote charmeur. Je mooie fonkeloogjes doen iedereen zijn hart smelten. En bovenal ben je een dikke kapoen en eigenlijk ook een beetje een chefke. Commanderen kan je als de beste, maar je doet het met zoveel charme, dat iedereeen zich laat doen. Jij slim ventje.

Mama en papa zijn op vakantie geweest naar Egypte. Jij mocht logeren bij Vake en Moeke. Je hebt het reuze naar je zin gehad, maar vake en moeke waren doodop. Je was zo energiek en je vroeg hen de hele dag om met jou te spelen. Ja, je weet hoe je je charmes moet gebruiken. Maar ze hadden er ook van genoten en waren heel blij met de liefde en vriendschap dat ze van jou kregen.

29 december 2005

Op 1:56 PM schrijft Mama:

Dag lieve Viktor,

Schandalig is het dat ik zo lang niet meer in je dagboekje heb geschreven
Ondertussen ben je 2 jaar geworden en word je stilaan een echte peuter.

Je spreekt nu met 2 woordjes. Dat dachten we toch tot je zei: papa, koek halen. Ja, ja, als het om snoepen gaat, dan kan je wel met meer woordjes spreken. Je blijft een lieve kapoen met een willetje. Je test zo graag mama en papa om te ontdekken wie de dikste kop heeft. Helaas jongen, trek jij meestal aan het korstste eind.

Op Kerstmis heb je Moeke gelukkig gemaakt. Eindelijk kan je MOEKE zeggen. Amo, Apo, Kake, maar tot over een week kwam er nog geen enkel woordje uit dat meer enigsins leek op Moeke.
Op slag kreeg je twee extra snoepjes.
Alexander blijft Njanja, maar Maarten kan je nu wel zeggen.

Thibaud is je allerliefst neefje en dikke vriend, zolang dat hij maar niet aan jouw speelgoed komt. Slecht nieuws jongen, je zal nog veel moeten delen in je leven...

Je gaat heel graag naar de kribbe, want dan kan je met de kindjes spelen. Je bent enorm sociaal en hebt graag vele kindjes rond je. Je bent wel het chefke, maar dat word je blijkbaar niet kwalijk genomen. Lente, Mats en Amir wachten elke dag vol ongeduld om met je te spelen.

Op het potje gaan, vind je maar niks. Eerst doe je in je broek, en dan kom je zeggen dat je pamper vuil is.

Je bent een jongetje dat een vast stramien en regels nodig heeft, anders functioneer je niet.
Maar bovenal ben je een lieve schat dat iedereen charmeert. Je blijft ons zonnetje in huis en je geeft ons ongelooflijk veel liefde. Je bent een dikke knuffel, met grote donkere kapoenogen. Je hebt zo een vettig lachje en pretoogjes wanneer je plezier maakt.

Viktorke, je kan niet geloven hoe gelukkig je ons maakt
Dikke zoen en tot de volgende keer

14 september 2005

Op 7:58 PM schrijft Mama:

Dag lieve Viktor

Je bent nu een peuterke. Het is niet te geloven hoe snel de tijd gaat. Soms een beetje te snel voor mama, maar het is nu wel superleuk. Je begrijpt veel, praat veel en je bent zo grappig in je doen. Je bent nog steeds een dikke schat en het zonnetje in huis. En bovendien ben je nog een mooi venteke. Je hebt dus alle troeven en dat heeft je vriendinnetje Lente ook ontdekt.

In je nieuwe klasje in de kribbe leer je enorm veel bij.

Je kan nu al fietsen op een driewieler. Zo fier als een gieter was je toen je me dit eergisteren kon tonen. Jongen, wel niet te snel afgeleid zijn, of er gebeuren ongelukken.

Gisteravond heb ik je eerste zelfgemaakte tekening gekregen. Het was ondertussen wel al een schotelvod, want je had je tekening bijgehouden voor mama en papa. Mama zal ze nu heel goed bijhouden, zodat je later al je kunstwerken kan bewonderen. Van de eerste kriebel tot de mooie tekeningen.

Vanaf deze week ga je ook op regelmatige tijdstippen op het potje. Ja, ja, je bent het aan het leren. Tussenin draag je wel nog een pamper.

Je drie favoriete woorden zijn: kippen, auto en bal. We horen die woordjes dan ook wel twintig keer per dag. Je bent een echte autofreak geworden. Maar alles wat wielen heeft, is voor jou wel een auto: fiets, grasmachine, etc

Lief mateke van mama, blijf zoals je bent. Je maakt mama en papa en je grote broers zo gelukkig. Ons zonneke in huis!

Op 7:54 PM schrijft Mama:

Dag lieve Viktor

Je bent nu een peuterke. Het is niet te geloven hoe snel de tijd gaat. Soms een beetje te snel voor mama, maar het is nu wel superleuk. Je begrijpt veel, praat veel en je bent zo grappig in je doen. Je bent nog steeds een dikke schat en het zonnetje in huis. En bovendien ben je nog een mooi venteke. Je hebt dus alle troeven en dat heeft je vriendinnetje Lente ook ontdekt.

In je nieuwe klasje in de kribbe leer je enorm veel bij.

Je kan nu al fietsen op een driewieler. Zo fier als een gieter was je toen je me dit eergisteren kon tonen. Jongen, wel niet te snel afgeleid zijn, of er gebeuren ongelukken.

Gisteravond heb ik je eerste zelfgemaakte tekening gekregen. Het was ondertussen wel al een schotelvod, want je had je tekening bijgehouden voor mama en papa. Mama zal ze nu heel goed bijhouden, zodat je later al je kunstwerken kan bewonderen. Van de eerste kriebel tot de mooie tekeningen.

Vanaf deze week ga je ook op regelmatige tijdstippen op het potje. Ja, ja, je bent het aan het leren. Tussenin draag je wel nog een pamper.

Je drie favoriete woorden zijn: kippen, auto en bal. We horen die woordjes dan ook wel twintig keer per dag. Je bent een echte autofreak geworden. Maar alles wat wielen heeft, is voor jou wel een auto: fiets, grasmachine, etc

Lief mateke van mama, blijf zoals je bent. Je maakt mama en papa en je grote broers zo gelukkig. Ons zonneke in huis

01 september 2005

Op 10:06 AM schrijft Mama:

Vandaag is het zover ... Deze morgen heb ik je in je nieuwe klasje in de kribbe afgezet.

Eerst was je wat in de war waarom ik een ander ingang nam, maar toen had je ogen te kort in je nieuwe klas.
Ik ben eerst heel rustig samen met jou alle nieuwe speelgoed en speelhoekjes gaan ontdekken. Je pakte mijn nek maar steeds steviger vast en ik kreeg steeds meer kusjes en knuffels. .
Vervolgens ben ik naar de kindjes gegaan waar Mieke (je vaste verzorgster) je van mij overnam. Dat ging vlot; jej greep dan wel Mieke heel erg vast. Mieke zou je vandaag extra knuffelen en in het oog houden. Ze weet dat onze lieve schat altijd moet wennen in nieuwe situaties.
Het eerste half uurtje zou je met duplo spelen, dus zeker feest voor jou.

Vorige dinsdag was mama uitgenodigd op het oudercontact en werd oa besproken wat er nieuw is:

Spel
in de klas zijn allemaal speelhoeken (hoek met bob de bouwer, winkelhoekje, poppenhoekje, vertelhoekje, knuffelhoekje, duplo hoek, knutselhoek, hoek met garages en auto's, leeshoekje, etc)
Je zal nu meer en meer in groepjes spelen, maw gezamelijke activiteiten. De kindjes worden aangemoedigd om mee te doen aan de groepsactiviteit, maar niet verplicht. Vrij spel mag nog steeds, hoor Viktor!
's Namiddags verhuis je naar een ander klasje, waar ander speelgoed is. De keuze van het speelgoed is dus veel groter en dan kan alleen maar meer pret betekenen.
Er is ook een speeltuin met klimrek, glijbaan, etc. Daar ga je elke dag buiten spelen, als het weer het toelaat.
Mama kan elke dag op het prikbord lezen wat jij die dag zal uitspoken van activiteiten
Viktor zal nuj ook leren knutselen, zingen en dansen. Mama zal dus binnenkort jouw kunstwerkjes kunnen bewonderen optredens te zien krijgen.

Voeding
de voeding wordt niet meer gemengd.
Maar troost je, indien je het lief vraagt, dan wordt het nog gemengd in het bord en geplet met een vork
Je zal nu ook leren met een klein vorkje ipv met een lepeltje
Geen drinkbeker meer, maar wel een gewone beker (zonder oren)

Verzorging
Over een paar weekjes zullen ze je leren op het potje gaan.
Tegen nieuwjaar zou je je kleertjes moeten kunnen uitdoen en tegen de zomer moet je je ook kunnen aankleden

Ja, ja, miniman wordt een echt peuterke.

25 juli 2005

Op 6:48 PM schrijft Mama:

De vakantie zit er weer op…

Het was vandaag mama haar eerste werkdag en jouw eerste kribbe dag na drie weken vakantie.

Mama en papa zijn twee weken gaan varen. Helaas kon jij niet mee omdat het te gevaarlijk zou zijn. Maar jij bent op vakantie geweest bij vake en moeke en oma en opa. Je hebt er ook een goede tijd gehad. Ons dagelijks telefoontje deed wel goed. Je herkende mijn stem en zei flink mama, mama. En ja, mijn moederhartje was weer getroost.

Maar vorige week hadden mama en papa nog een weekje verlof met onze lieve miniman. Viktorke, we hebben nogal genoten. Je bent zo een vrolijk ventje en zo grappig. En een lieverd. Je charmeert iedereen en mama en papa krijgen lieve knuffels en kusjes van je.

Je kan nu al flink stappen, ja zelfs lopen.
Jouw tetter staat nooit stil en je kan al mooie woordjes zeggen zoals pappel (appel), poe (poes), bauw (bal), patatjes, kipje en tok tok, tuutje, etc.
Zo kan je ook goed uitleggen wat je wil. Nu lees je ook al graag boekjes zodat je de woordjes met ons kan na apen. Je kent al je neus, buik, teen, voet. Het verschil tussen oor en oog is helaas nog niet echt duidelijk. Maar mjam mjam ken je wel, want je bent een echte smuller.

Als iets vuil is, heb je het ook meteen gezien en roep je ‘vuil’. Jouw hobby is dan ook vegen. Maar je was altijd met mama haar veegborstel weg. Zo heb je van mama een kuisset gekregen. Een karretje met borstel, zwabber, blik en emmer. Man, man, wat een feest voor Viktor. Papa is wel een beetje ongerust opdat je geen mietje zou worden, maar dat zit er niet in. Je bent gewoon een propere jongen.

Deze morgen heeft mama wel rode wangen gehad in de kribbe. Er was nl een nieuw zwart kindje en dat had je nog nooit gezien. Wat riep je? Mama, vuil terwijl je je vinger wees naar het kindje. Gelukkig verstond het kindje je – hopelijk – niet en de verzorgster antwoordde snel: ja, dat is een nieuw kindje dat Ebo heet.

We hebben ook nieuwe gasten bij ons thuis. Maar dat verhaal zal de papa neerpennen.

06 juni 2005

Op 5:34 PM schrijft Mama:

Onze hartedief

Je bent nu op een heel leuke leeftijd. We hebben echt een toffe relatie en mama geniet van onze momenten samen. Je kan nu overal meestappen, ontdekt van alles en begrijpt heel veel. Je aapt papa en mama ook altijd na. Als wij vb ja zeggen, zeg jij ja. Mama doet haar schoenen aan, jij pakt jouw schoenen en wil ze ook aandoen. Mama kamt haar haar, Viktor wil ook zijn haar kammen. Zo grappig.

Je kan nu ook mooi zelfstandig spelen en je bent ook een beetje rustiger geworden. Alhoewel, stilzitten is nog niet voor jou weggelegd.

Wat wel grappig is dat wanneer je in een nieuwe situatie of omgeving komt, je altijd eerst even moet wennen. Maar na een half uurtje ontdooi je en verschijnt er een zotte vrolijke Viktor.

Je bent ook een heel sociaal ventje. Met je fonkelende oogjes en je grote lach heb je al velen gecharmeerd. Slim van je, want dan krijg je ook de gewenste aandacht.
Je vindt het ook reuzefijn om met andere kindjes te spelen. Gisteren begon je zelf tegen een wildvreemd meisje te praten en samen boekjes te bekijken, terwijl papa en mama een servies waren aan het uitkiezen. Toen het meisje weg moest met haar mama, kwam ze zelfs tot 2x toe dag zeggen. Het was trouwens een mooi meisje. Smaak heb je dus ook.

Vrijdag zijn we je nieuwe neefje Thibaud gaan bezoeken. Je was er superlief voor en streelde hem heel zachtjes. Je begreep wel niet waarom hij jouw koek en fruitsap niet wou. En waarom hij niet met je grote beer wou spelen. Maar Viktor, de beer was groter dan Thibaud!

Je merkt, een gelukkig mama dat elke dag geniet van haar dikke kapoen.

Op 5:30 PM schrijft Mama:

Onze hartedief

Je bent nu op een heel leuke leeftijd. We hebben echt een toffe relatie en mama geniet van onze momenten samen. Je kan nu overal meestappen, ontdekt van alles en begrijpt heel veel. Je aapt papa en mama ook altijd na. Als wij vb ja zeggen, zeg jij ja. Mama doet haar schoenen aan, jij pakt jouw schoenen en wil ze ook aandoen. Mama kamt haar haar, Viktor wil ook zijn haar kammen. Zo grappig.

Je kan nu ook mooi zelfstandig spelen en je bent ook een beetje rustiger geworden. Alhoewel, stilzitten is nog niet voor jou weggelegd.

Wat wel grappig is dat wanneer je in een nieuwe situatie of omgeving komt, je altijd eerst even moet wennen. Maar na een half uurtje ontdooi je en verschijnt er een zotte vrolijke Viktor.

Je bent ook een heel sociaal ventje. Met je fonkelende oogjes en je grote lach heb je al velen gecharmeerd. Slim van je, want dan krijg je ook de gewenste aandacht.
Je vindt het ook reuzefijn om met andere kindjes te spelen. Gisteren begon je zelf tegen een wildvreemd meisje te praten en samen boekjes te bekijken, terwijl papa en mama een servies waren aan het uitkiezen. Toen het meisje weg moest met haar mama, kwam ze zelfs tot 2x toe dag zeggen. Het was trouwens een mooi meisje. Smaak heb je dus ook.

Vrijdag zijn we je nieuwe neefje Thibaud gaan bezoeken. Je was er superlief voor en streelde hem heel zachtjes. Je begreep wel niet waarom hij jouw koek en fruitsap niet wou. En waarom hij niet met je grote beer wou spelen. Maar Viktor, de beer was groter dan Thibaud!

Je merkt, een gelukkig mama dat elke dag geniet van haar dikke kapoen.

23 mei 2005

Op 7:39 PM schrijft Mama:

Lieve Viktor

Nu stap je al flink rond. Het is wel superschattig en grappig. Je hebt blijkbaar nog niet ontdekt waarvoor je knietjes dienen. Je stapt dan ook met stijve beentjes.
Eerst stapte je als een slaapwandelaar met de armen gestrekt vooruit, maar nu laat je deze gewoon hangen. Het liefst neem je fluffie – je onmisbaar knuffelkonijn – op je ontdekkingstocht.

Er gaat nu ook een heel nieuwe wereld voor je open. Je stapt mooi in de tuin, kijkt wanneer papa aan het werken is in de tuin. Vind je trouwens superinteressant. Helpt mama bij het stofzuigen. Alhoewel het voor mama niet altijd gemakkelijk is wanneer jij de slang de hele tijd op en neer doet bewegen. Je helpt opruimen. Jij mag dan ook steeds iets wegzetten en dan vind je super. Je weet alleen nog niet dat het daar dan moet blijven. Je zou het steeds opnieuw terug uithalen.

Je kan het ook beter en beter uitleggen.

Zo merken we ook dat je een sterk willetje hebt en dat je goed weet wat je wil. Gisteren wou je vb je tuutje. Maar tuutjes zijn enkel voor in bedje. Maar slimme Viktor weet dat er een tuutje in zijn verzorgingstas zit. Jij leidde mij dus mee naar de verzorgingstas en maakte duidelijk dat ik ze open moest doen. Ik deed de tas open en wat deed onze miniman? Je haalde je tuutje eruit, stak het in je mond, en racete weg. Jij kleine duivel. Helaas kan mama ook snel stappen en was tuutje snel terug in de tas. Dan probeerde je maar zelf de tas open te doen, maar het systeem van een ritssluiting ken je gelukkig nog niet.

De afstandsbediening van de TV is ook nog je favoriete, maar verboden, speelgoed. Toen je onlangs er weer eens in slaagde om het te bemachtigen, stapte je er mee naar TV, en duwde op het knopje zodat de TV post veranderde. Ongelooflijk hoe je weer had gezien dat je dus met de bediening moet wijzen naar TV en dat dan iets verandert. Dat je een slim kopje hebt, is zeker.

Het is echt opmerkbaar dat je al zoveel begrijpt.
Als ik vb zeg, Viktor bad? Dan neem je mijn hand en wijs je naar boven en leid je me naar de badkamer. Het is dan ook groot feest voor je. Kan je weer lekker onze badkamer tot een zwembad omtoveren

Je kent al een paar woordjes. Papa en mama kende je al een tijdje. Maar nu ken je ook pap, koek, pak (oppakken), pam (pamper), bo (boom), kaka (heel gemakkelijk voor mama).

Je speelt nu ook mooi alleen. Vroeger was het altijd in de buurt van mama of papa. Nu speel je in je speelhoek en race je het huis rond met je racewagen. De muziekknopjes op je racewagen maken je racetour af. En je zou moeten weten hoe vals die deuntjes klinken…

Viktor, je bent echt wel een showkikker. Smoelen trekken, fier tonen wat je allemaal kan, je mooie schoenen aan iedereen tonen, iedereen charmeren door poeslief te lachen en met je oogjes te draaien, handjes draaien, handjes klappen. Ja, je kent al alle trucken. Maar zo verkrijg je natuurlijk veel. Zaterdag op een terras kreeg je al een koekje van een wildvreemde man. Jij dikke charmeur. Maar papa en mama zijn eigenlijk wel heel fier op je omdat je zo flink, lief en braaf bent. Je bent een klein duivelke dat vanalles uit steekt, maar een jongen zonder energie en kapoenestreken zou maar niets zijn.
Je speelt vb ook graag verstoppertje. Maar als mama moet vertrekken en ze vindt dan haar sleutels niet. Ik heb al meermaals gevloekt. Ik zie dan aan je oogjes dat je reuzeleuk vind dat ik aan het zoeken ben. Gelukkig ken ik bijna al je verstopplaatsen: je paddestoel, je auto, je speelgoedkist en onder de kast.

Lieve Viktor, mama geniet volop. Je maakt me zo gelukkig!

05 april 2005

Op 8:13 PM schrijft Mama:

Groot nieuws. Viktor, daarnet heb je je eerste stapjes alleen gezet.
Ik vroeg naar mij te komen. En wat doe je? Je stapt mooi naar mij toe. Ik kon mijn ogen niet geloven. Jij schrok precies ook, want je keek zo naar je voeten, van wat doe ik nu? Je was zo fier als een gieter en klapte dan ook maar in je handjes. Ook mama moest bravo doen en klappen in de handen. We hebben dan nog de hele avond geoefend en ja hoor, je stapt. Je moet wel nog iets in je handen hebben, maar je stapt. Nog net voor je 16 maanden oud. Dat is net zoals mama vroeger. Jammer dat papa het heeft moeten missen, want hij zit 2 daagjes in Nederland training te geven.

29 maart 2005

Op 7:12 PM schrijft Mama:

Dag lieve Viktor.

Ondertussen zijn we al een tijdje het nieuwe jaar gestart.
Ik las dat ik in mijn vorig tekstje schreef, dat je bijna para af was. Ik kan nu zeggen dat je al een paar maanden mooi op je knietjes kruipt. Alhoewel racen een beter woord is. Man, man, wat een snelheid. En dat is jouw motto voor alles. Op en af de zetel klimmen, racen naar je glijbaan om er met een topsnelheid eraf te glijden om dan terug op de zetel te kruipen. Als we niet beter wisten, zou je denken dat je een hindernissen parcours aan het afleggen bent. Ik ben er zeker van dat je bij de top drie zou horen.

Maar als je nu eens al je energie in je voetjes zou steken. Dan had je waarschijnlijk al kunnen stappen. Het is al geruime tijd dat je rond onze salontafel stapt. Sinds enkele weken stap je nu ook met veel moeite aan twee handjes. Maar het is pas sinds enkele dagen dat je met een handje wil stappen en vooral dat je nu eindelijk graag stapt. Maar je hebt nu ook nieuwe schoenen gekregen van mama en papa. Vorige zaterdag zijn we jouw tweede paar schoentjes gaan kopen. En het moeten superschoenen zijn. Je toont ze aan iedereen. Vooral de mooie fel oranje onderkant moet je absoluut aan iedereen tonen. En je moet de twee schoenen tonen. En iedereen moet dan ook twee keer zeggen hoe mooi ze zijn. Maar de superschoenen doen je ook graag stappen. Toen de winkeljuffrouw jouw de schoentjes aandeed, wou je ze niet meer af doen en ben je mooi met papa letterlijk naar buiten gestapt. De buggy mocht even aan de kant, Viktor zou stappen gelijk een grote man. Het is zo schattig om je te zien.

Zaterdag was echt een topdag. Je kreeg niet alleen nieuwe schoenen, maar je kreeg zowel in de schoenwinkel als van onze buurvrouw balonnen. Die van de buurvrouw vond je wel wat vreemd, want die vlogen steeds naar het plafond. Ook heel frusterend dat het touwtje te kort was om de balonnen terug naar je toe te kunnen trekken. Gelukkig wist Maarten je te helpen door de balonnen aan je beer te hangen. En Maarten heeft er zelfs een aan je pols vastgemaakt. Daar werd je gewoon zot van.

Nu is onze miniman - papa heeft deze troetelnaam voor je gekozen - weer in topvorm, maar je bent het nieuwe jaar echt heel slecht gestart. Twee ooronstekingen, bronchitis, darminfectie, verkoudheden, etc hebben je proberen plat te krijgen en het is nog gelukt ook. Vele korte nachtjes voor Viktor en mama en veel ziektes voor papa. Vorige week zaten mama en de pediater met de handen in het haar. Weer eens had je eenenveertig graden koorts dat we niet gezakt kregen. Resultaat: terug antibiotica en drie weken afgezonderd van andere kindjes. Dus drie weken geen kribbe, maar wel vakanties bij oma, moeke en mama. Jij geniet er volop van, alhoewel het telkens groot verdriet is wanneer mama je moet achterlaten. Maar we zien je terug opfleuren en je bent sterker dan ooit. Wordt jij maar weer een sterke miniman met een goed imuunsysteem zodat jij alle ziektebeesten aankan.

Voor de rest heeft mama niet veel nieuws meer te vertellen. Ik vind je zo een mooi ventje. Je hebt mama haar donkere ogen en voor de rest ben je een kopietje van papa. Je bent een heel vrolijk ventje en ook een echte dikke knuffelman. Maar die knuffels zijn voor mama een echte energiebron.

Je hebt nu acht tandjes - het negende is op komst. Je meet twee-en-tachtig cm en weegt elf kilo.
Je kijkt met volle teugen uit naar de lente, want om een of andere reden, wil je altijd naar buiten. Je bent zo gefascineerd door de bomen en de natuur. Schattig om te zien. Ik heb goed nieuws, Viktor, we hebben een reuzetuin waar je al je energie zal in kwijt kunnen. Jij zal je hartje kunnen ophalen met je fiets, je auto, je glijbaan. Mama verlangt ook al een beetje heel erg naar het mooie weer om samen buiten te kunnen spelen.

Je bent volop aan het leren. Oma leert je nu tekenen. Wij leren je praten. Nu kan je al pakken zeggen wanneer we je moeten oppakken. Mama en papa ken je al een tijdje. We bent een heel pienter ventje want we merken dat je al enorm veel begrijpt. Dat maakt het natuurlijk heel leuk om te communiceren.

Lieve Viktor, je bent een schat. Soms een beetje vermoeiend door al je energie, maar we zouden ons zonnetje in huis niet meer kunnen missen. Een heel dikke zoen van de mama en tot de volgende keer. Ik beloof plechtig dat je deze keer niet zo lang zal moeten wachten.

28 december 2004

Op 8:14 PM schrijft Mama:

Bijna Para af

Het is bijna niet te geloven, maar je hebt eindelijk door dat kruipen op de knietjes eigenlijk toch wel vlotter gaat dan sluipen op de buik. We konden onze ogen niet geloven toen we je ineens op je knieën zag kruipen. Maar je hebt ons nog doen schrikken. Ja, ja, Viktor leert stappen en hoe. Zoals alles doe je het weer met volle overgave. Hoeveel rondjes jij al rond onze salontafel hebt gelopen. En niet te vergeten overal je duplo blokjes mee nemen op je tocht. Blokjes op de tafel, blokjes van de tafel. En Fluffie, die steek je maar in je mond, zoals de moeder kat haar jongen meedraagt.

Ondertussen ben je ook 1 jaar geworden. Papa en mama hebben een groot feest gegeven, maar dat vond je precies een beetje te vermoeiend en te veel drukte, want je hebt dikwijls je pruillipje opgezet. Of was dat de nevenwerking van je inenting? Maar je bent wel reuzeverwend geweest met heel veel geschenkjes. Je vertoeft momenteel in een echt speelparadijs. Het doet deugd te zien hoe mooi je kan spelen en hoe je je amuseert. Sinds enkele weken kan je nu goed alleen spelen. Je zit dan ook heel de tijd te tetteren tegen jezelf.

Nu is het kerstvakantie en ben je 2 weken lekker thuis met mama. Papa moet helaas werken. Maar we genieten volop. En dank je Viktor, dat ik nu tot 8u mag slapen ipv 7u. Heel attent van je! Nu, die feestdagen vermoeien je ook wel een beetje. Kerstavond was je pas om 22u in je bedje. Je hebt je leuk achternichtje Aylien leren kennen. En het was een leuk speelkameraadje. Niettegenstaande zij wel 6 maanden ouder is, kon je toch goed je mannetje staan. Ocharme Aylien, zij maar al haar speelgoed en zelfs tuut afstaan aan jou! Op kerstdag bij oma vond je het dan weer veel te interessant en moest je weer rond de salontafel lopen. Met als gevolg dat je 2 nachten van 14u hebt geslapen om te bekomen. Zoontje, ik vond dit helemaal niet erg. Mama had ook haar rust nodig na de feesten...


06 december 2004

Op 3:45 PM schrijft Mama:

Sinterklaas


Dag mijn lieve Viktor.

Zoals bij alle zoete kindjes, is de sint ook bij jou langsgeweest. Vrijdag was hij al eventjes dag komen zeggen in de kribbe. Zo lang hij op afstand bleef, was alles goed. Zijn koekjes vond je trouwens heel lekker. Maar zaterdag kwam de sint ook bij oma langs en dat vond je nu net iets te veel. Toen je ineens de sint zag afkomen, pakte je me alsmaar steviger vast. En toen de sint jouw handjes nog maar aanraakte, zette je het dan ook op een gillen. Maar dan ook echt gillen. Hij mocht zijn pakje houden, hij moest vooral weggaan. Jouw boze blik en gefronste wenkbrauwen spraken boekdelen. De arme sint is dan ook maar snel weggegaan. Gelukkig had oma je geschenk aangenomen, anders had je je mooie auto gemist. Ja, je eerste grote auto om op te zitten of om mee te leren lopen. Maar gisteren heb jij een ander leuk spelletje ontdekt. Ja, de wielen en het stuur eraf halen. Ook wel heel leuk.

Wat is er allemaal gebeurd de laatste maand?

Je bent voor de 1e keer heel ziek geweest. Je had een dubbele ooronsteking, net op de dag dat papa aan zijn rug moest geopereerd worden. Dit betekende voor mama 4 slapeloze nachten. Je was ontroostbaar. Niets kon je troosten, behalve pijnstillers en overheerlijke pap. Die extra flessen ’s nachts heeft mama dan ook met veel liefde gegeven.

Je zet nu ook je eerste stapjes. Je doet het nog niet op een echt elegant wijze, maar je bent zo fier dat je je overal kan aan optrekken. Zo kan je weer aan vanalles komen waar je vroeger niet aan geraakte. Ja een kapoen ben je nog steeds. Je kruipt – in jouw geval sluipt – in een hoog tempo overal naartoe. Je zou maar eens iets niet gezien hebben. In de kribbe doe je ook niets liever dan in de open kasten kruipen. Dan vinden ze je daar op een legplank. Jongen, weet je niet dat er daarvoor speelmatten bestaan? Liggen trouwens veel zachter.

Voor de rest tetter je er nog altijd op los. Wel een probleem, mama en papa verstaan jouw babytaaltje nog niet echt. Je woordenschat beperkt zich tot: licht, mama, papa, pap. Jouw gebarentaal is gelukkig iets duidelijker; je wijst wel al alles aan wat je wil zien of waar je naartoe wil gaan.

Het is bijna niet te geloven, maar morgen ben je een jaartje oud.
Dit jaar is voorbij gevlogen. Ik zie je nog zo voor me, in papa zijn armen, net na de operatie. Je had meteen een grote plek in ons hart veroverd. Je was ons zonnetje en dat ben je nog steeds. Zo een vrolijk jongetje in huis. Onze miniman – zo noemen papa en ik je. Je ziet er uit als een echt jongetje, het baby-zijn is er al helemaal af. Je bent ook een kopie van de papa. Niet te doen. Maar ik ben toch heel fier dat je mijn grote donkere ogen hebt.
Ik zie je graag, mijn lieve Viktor!

En zondag geven we een groot verjaardagsfeest!

11 oktober 2004

Op 5:02 PM schrijft Mama:

Dag mijn lieve Viktor.

Het is ongelooflijk hoe snel je nu bijleert en hoeveel je nu kan.
Zoals we hadden kunnen vermoedden, is je eerste echt woordje LICHT. Ja, bij de andere kindjes is dat mama of papa, maar bij jou is dat LICHT. Sinds je geboorte ben je al gefascineerd door licht. Als we een licht aan deden, fonkelden je oogjes telkens opnieuw. Sinds een paar weken, wijs je nu naar de lamp, precies alsof je wil zeggen, lichtje aandoen. Sinds vorige vrijdag zeg je nu LICHT terwijl je naar de lamp wijst. Telkens opnieuw ben je door het dolle heen als je ziet dat de lamp aangaat.
Mama is gisteren met jou naar de kerstmarkt geweest bij Van Gastel. Jongen, jongen, je had oogjes te kort. Maar die prikkende kerstbomen vond je maar niks. Die flikkerende lichtjes daarentegen, vond je super.

Jouw tempo van het kruipen is ook al serieus verhoogd. Alhoewel we het nog steeds geen echt kruipen kunnen noemen. Net een schildpadje dat de living doorkruist. Nu wil je zelfs kruipen in het bad. Helaas heb je nog niet door dat dit geen zo een goed idee is, want je gaat steeds kopje onder. Maar, ook dat vind je reuzefijn.
Je hebt wel ook je willetje. Het is voor jou soms zo frustrerend dat je vb de hoge lades niet open krijgt, of dat je blokjes niet altijd van de 1e keer in mekaar kunt doen passen. Jij zou willen dat alles veel sneller gaat. Geduld, mijn ventje, het komt wel. De dokter vindt nu al dat je alles zo snel door hebt. Het is zo schattig je bezig te zien. En je weet toch zo goed hoe je je charmes moet gebruiken. Als mama of papa NEE zeggen, kan je zo heel lief je oogjes draaien en lachen. Jij klein duiveltje.

08 oktober 2004

Op 11:18 AM schrijft Mama:

Gisteren had mama een afspraak bij de arts van de kribbe (K&G) om jouw evolutie te bespreken. Alles was prima.

Groeicurve:
p90 (wat heel groot betekent)

Gewicht:
p75 (gewicht neemt dus minder toe in verhouding met je grootte - door je mooie bolle wangetjes valt het niet zo op en eigenlijk is het beter zo dan omgekeerd) Trouwens die blozende wangetjes heb je van mama

Alertheid:
prima, voor op je leeftijd. Je luistert aandachtig, toont soms al aan wat jej wil, kan al met blokjes spelen etc

Spraak:
je bent een waterval, en aapt al woordjes na. Hierin ben je echt heel vroeg, maar wat wil je met zo een tetter van een mama

Spel:
je kan mooi alleen spelen, bent creatief en je leeft je echt uit. Je bent een sociaal kind, kijkt altijd naar de kindjes rond jou. Je bent graag bij de groep.

Motoriek:
Je kan nu 8 min alleen zitten, maar wankelt nog. Hierin ben je wat traag, maar het komt zeker. Hier speelt je lange rug mee ... (heb je van de papa). Met jen handjes en voetjes ben je wel heel goed bij. Je neemt wat je wil, je kan al je dop van je fles doen, kan vanalles doen met je voeten, etc.

Voeding:
Je zou al mogen boterhammetjes leren eten, maar enkel als tussendoortje .2 flessen moeten nog blijven om al je vitamientjes binnen te hebben .

Maagje:
de dokter denkt dat het door je manier van kruipen komt dat je zo dikwijls teruggeeft. Je bent en blijft een reflux kindje, maar het overgeven is verergerd sinds je kruipt. Want nu gooi je je buikje/maagje telkens op de grond. Als je meer gaat zitten tussendoor of leert stappen, zal dit probleem vanzelf overgaan.

Dus lieve schat van me, je bent een flinke jongen. Mama en papa zijn fier op jou.

12 september 2004

Op 9:50 PM schrijft Mama:

Hip hip hoera

Viktor, nu heb je ons toch doen schrikken.

Gisteravond waren we op bezoek geweest bij vriendin Sofie en haar mama in Beerzel. Je hebt weer getoond wat voor een braaf bazeke je bent. Maar een ventje dat graag alles op zijn gemak doet en dus nog niet kruipt of zit.

MAAR vandaag, net zoals elke zondag, mocht je weer lekker bij mama en papa in bed.
Toen mama opstond om een speeltje voor je te gaan halen, besliste je ineens er achter te gaan. Je zette je in startpositie en begon te kruipen op ons bed!

Een grote gil van papa: schat, kom kijken, onze Viktor kruipt. Je lachte heel fier naar ons en kroop rond. Je vond het duidelijk fantastisch dat je eindelijk jezelf kon voortbewegen.

En vandaag ben je lekker ontdekkingstocht gegaan door ons salon.
1 tip: kruipen verloopt vlotter als je niet perse al je speeltjes wil mee verhuizen.
Ze zullen morgen nogal opkijken in de kribbe!

Dikke zoen, lieverd van me.

Een fiere mama

06 september 2004

Op 11:27 AM schrijft Mama:

Dag Viktor

Het is weer eventjes geleden dat mama nog je dagboekje heeft aangevuld, maar hier ben ik dan.

Het is nu echt een leuke periode, want nu vertel je me al hele verhalen en ontdek je vanalles.
Dit weekend heb je het gras ontdekt. Maar dat vond je maar niks, je had er zelfs een beetje schrik van. Nu zit je nu ook graag in je eetstoel bij ons aan tafel en zit dan lekker mee te kletsen en met je handjes op tafel te kloppen. 1 ding is zeker, je bent er altijd graag bij.

Zoals voor vele kindjes, was ook voor jou 1 september een belangrijke dag. In de kribbe mocht je naar een nieuw babyklasje. Ja, naar de kruipertjes.
Je hebt nu 2 nieuwe verzorgsters: Marleen en Mieke die je ook mee zullen volgen tot het kleuterklasje. Na een weekje kan ik je zeggen dat je het er echt naar je zin hebt. Wat wil je? De ruimte is veel groter, met veel toffe grote gekleurde matten om op te rollen. Met veel nieuw, spannend speelgoed en allemaal speelgoed huisjes om in te kruipen. Alhoewel, dat laatste is nog niet onmiddellijk voor jou. Lekker rollen, ja, maar kruipen, nog niet voor vandaag.
Het werd tijd dat je uit het groepje Zuigelingen was, want de laatste week heb je daar duidelijk laten merken dat je het daar wel gezien had. Relaxstoel of zacht speelgoed is duidelijk niet meer voor jou. Geef maar leuke blokjes of harder speelgoed en vooral activiteitenborden die veel lawaai maken. Ja, een echte jongen!

Dit weekend heeft mama eens geprobeerd om je groentepapje wat groffer te malen, maar die stukjes vond je maar niks en weigerde dan ook om het op te eten. Of was het de bloemkool dat je maar niks vond?

Deze ochtend was tandje 5 erdoor aan het piepen. Maar je hebt er gelukkig geen last van.

Volgende week ga je voor de eerste maal op vakantie bij oma. Je logeert er 2 daagjes want mama moet naar een conferentie in Brussel.

19 augustus 2004

Op 11:41 AM schrijft Mama:

Bijna

Viktor, lieve schat, je hebt nu eindelijk ontdekt hoe je bij het rollen op je buikje je armen moet voorwaarts krijgen. Tot een week geleden bleef steeds 1 arm achter. Maar nu rol je mooi op je buikje en strek je je armen naar voor. En nog meer zelfs, sinds gisteren duw je op je armen zodat je goed kan rondkijken en daarbij duw je je poep omhoog. Dat laatste zie je waarschijnlijk van de andere kindjes met dat verschil dat zij dit doen om de kruipen. Maar dat is de volgende stap. Deze morgen vertelde mij jouw verzorgster, nog eventjes en Viktor kruipt.
Dat zal leuk worden. Nu vind je het dikwijls heel frustrerend wanneer je ergens niet bij raakt. Je zal je kunnen uitleven.

09 augustus 2004

Op 5:19 PM schrijft Mama:

Het is zover! Gisteren merkte Maarten op dat tand nr3 en 4 ook komen piepen.
Ja, 2 boventandjes. Mooi asymetrisch met je ondertandjes, want het zijn de 2 tanden naast je hoektand die er eerst doorkomen. Moeke haar antwoord was: Jja, we weten al dat Viktor een speciale is, he? Zo kan papa je niet langer 2 tand noemen. We moesten altijd een beetje lachen toen we jou zagen lachen met je 2 tandjes bloot. Wel enorm schattig eigenlijk...




05 augustus 2004

Op 6:29 PM schrijft Mama:

Dag lieve zoon

Onze zalige vakantie zit er helaas weer op.
Ja, ook jij mocht 3 weekjes thuisblijven bij mama en papa en hoefde niet naar de kribbe.
Feest voor Viktor, want de laatste tijd heb je nogal last van scheidingsangst. Nogal een vies woord, he, jongen. Gewoon om te zeggen dat je altijd in de buurt van mama wilt zijn.

Je wordt flinker met de dag. Je kan nu al in je eetstoel zitten en vindt dit ook reuzetof. Zo kan je lekker bij ons aan tafel zitten. Je vindt het alleen niet leuk dat je de colafles niet mag nemen. Wat jij met een colafles hebt, wie weet het. Je bent nog altijd een grote eter, maar dat is maar meer dan normaal, want je blijft maar zo erg groeien. Jij bent wel een slimme jongen, zo moet mama snel nieuwe kleertjes kopen. Helaas kan mama dit excuus niet meer gebruiken. Papa zou het niet geloven.

In de vakantie heb je de zee ontdekt, ben je mee op stap geweest naar vele Vlaamse steden, heb je mama en papa uitgezwaaid die een ballonvaart deden met de familie, ben je een dagje bij Vake en Moeke op vakantie geweest. Maar de topper was een bezoekje aan de verlichtingswinkel. Je kon niet anders uitbrengen dan oh, ah en natuurlijk jouw grote mooie ogen wijd open.
Wat je ook bijzonder leuk vindt, is de TV afstandsbediening. Maar helaas geen speelgoed voor Viktor. Maar je hebt wel van papa en mama een leuke telefoon gekregen met heel veel knopjes en muziekjes.

Wat kan je nu allemaal? Lekker rollen en keren in je parkje en bedje. Op je buikje rollen en we zijn ook volop aan het oefenen met het zitten. Met een steunrug lukt het al, maar alleen nog niet. En we staan ook heel af en toe op onze voetjes. 1 ding is zeker, je hebt enorm veel kracht. Amai, als jij je blokje niet wil afgeven, zal je het ook niet afgeven.
En je tettert al veel, maar het is nog steeds een babytaaltje dat niet te begrijpen is.

Uiterlijk lijk je nog steeds enorm op je papa, maar je hebt de enorm grote donkere ogen van de mama. Mama blij.

09 juli 2004

Op 10:05 AM schrijft Mama:

Wat een week

Dinsdag en woensdag was de kribbe gesloten omwille van de verhuis. Deze 2 dagen beloofden dus leuk te worden, want je mocht lekker thuisblijven bij mama.

Maar helaas hoestte je de maandagnacht weer zo erg, dat dinsdagochtend mama en papa er niet gerust in waren en dus opnieuw belden naar de pediater. Om 10u mochten we al gaan. Ik kan je al vertellen dat we een heel goede pediater hebben, maar het is je vriendin niet meer. Zolang ze leuke dingen met je deed, was alles ok voor jou. Maar sinds ze iets te veel met een koude stetoskoop op je borst en rug klopt, protesteer je hevig. Ik durf je al niet te vertellen dat het ook zij was die je doorstuurde naar het ziekenhuis voor een longfoto. Want ook dat vond je absoluut niet leuk! Resultaat: mama kreeg een loden pak aan en mocht bij jou liggen op jou wat te kalmeren. Viktor, mama wist niet dat je al zoveel macht had.

Maar er is ook goed nieuws, er was niets te zien op de longfoto. En een goede antibioticakuur zou jou van die vervelende hoest moeten afhelpen. Sinds dinsdag foppen we je dus met je papfles eerst te tonen, maar spuiten dan nog snel eerst even een vieze spuit in je keel. Daarna krijg je natuurlijk onmiddellijk je overheerlijke pap. Het is voor je goed jongen en je geneest nu echt ook heel snel.

Gisteren was het dan de grote dag. Voor de eerste maal naar het nieuwe gebouw. Toen ik met de wagen opreed, keek je al maar vreemd. Toen ik binnenging, had je oogjes te kort om alles te bekijken en je wist echt niet wat er aan de hand was. Want toen mama je in de armen van Annemie – je verzorgster – gaf, stroomden de traantjes. Je was absoluut niet op je gemakje. Maar Annemie heeft dan met jou heel rustig een rondleiding gedaan en al het vertrouwde speelgoed getoond en stillekesaan verscheen al een glimlach op je lieve gezichtje. Gisteravond mochten papa en mama dan komen voor de officiële opening en rondleiding. Amai, Viktor je bent net in een 4 sterren babyhotel. Zoveel grote speelruimtes met veel daglicht. Mama en papa weten zeker dat je je daar zal kunnen uitleven, maar jij moet nog eventjes wennen aan de nieuwe omgeving. Zoals we je kennen, observeer je alles heel aandachtig en sla je alle info in je computerke op. Geen wonder dat je gisteravond zo moe was. Van een alerte baby gesproken.
En vanaf september verhuis je naar de kruiperkes.
Maar eerst mag je nog genieten van 3 weekjes vakantie bij mama en papa en je grote broers.

28 juni 2004

Op 4:56 PM schrijft Mama:

Je eerste vakantie

Mits mama een salesmeeting had in Nederland, ben jij 3 daagjes bij Vake en Moeke gaan logeren. Met een volgepropte wagen brachten we je zondagmiddag naar Wezemael.

Terwijl jij je middagdutje deed in papa zijn oude kinderbedje, legde ik aan Moeke uit hoe de sterilisator en babycook werkte, wat jouw dagelijkse menu is, enz.
Moeke had speciaal een reisbedje gekocht dat dan als park kon dienen. Ja, je werd er als een prins onthaald.

Toch zag je het niet zo goed zitten toen mama en papa vertrokken en zette dan ook je keel open. Wat een verdriet. En een mama met een gebroken hart. Ik moet toegeven dat ik in de wagen een traantje moest wegpinken. Mijn klein ventje achterlaten met zo een groot verdriet.

Maar toen ik s avonds hoorde van Moeke dat je opnieuw het vrolijke ventje was, was ik gerustgesteld. Je hebt het er dan ook reuze naar je zin gehad. Je wou steeds aan Vake en Moeke tonen wat je wel al allemaal kan en hoe fier je daar dan ook op bent.

Toen mama je de laatste dag belde, gaf Moeke jou eventjes de hoorn. En ongelooflijk, je herkende duidelijk mijn stem en werd er helemaal opgewonden van. Woensdagochtend was het dan ook groot feest toen ik je ging ophalen. Mama had speciaal verlof genomen om de hele dag bij jou te kunnen zijn. Je was dan ook de hele dag superschattig en vrolijk. Je was zo gelukkig terug in je eigen parkje en bedje te liggen, in je vertrouwde omgeving. Home sweet home, is duidelijk jouw motto. Alhoewel je toch ook wel genoten hebt van de verwennerij ten huize Van Rompuy-Ceulemans.

Op 4:56 PM schrijft Mama:

Je eerste vakantie

Mits mama een salesmeeting had in Nederland, ben jij 3 daagjes bij Vake en Moeke gaan logeren. Met een volgepropte wagen brachten we je zondagmiddag naar Wezemael.

Terwijl jij je middagdutje deed in papa’s oude kinderbedje, legde ik aan Moeke uit hoe de sterilisator en babycook werkte, wat jouw dagelijkse menu is, enz.
Moeke had speciaal een reisbedje gekocht dat dan als park kon dienen. Ja, je werd er als een prins onthaald.

Toch zag je het niet zo goed zitten toen mama en papa vertrokken en zette dan ook je keel open. Wat een verdriet. En een mama met een gebroken hart. Ik moet toegeven dat ik in de wagen een traantje moest wegpinken. Mijn klein ventje achterlaten met zo een groot verdriet.

Maar toen ik s avonds hoorde van Moeke dat je opnieuw het vrolijke ventje was, was ik gerustgesteld. Je hebt het er dan ook reuze naar je zin gehad. Je wou steeds aan Vake en Moeke tonen wat je wel al allemaal kan en hoe fier je daar dan ook op bent.

Toen mama je de laatste dag belde, gaf Moeke jou eventjes de hoorn. En ongelooflijk, je herkende duidelijk mijn stem en werd er helemaal opgewonden van. Woensdagochtend was het dan ook groot feest toen ik je ging ophalen. Mama had speciaal verlof genomen om de hele dag bij jou te kunnen zijn. Je was dan ook de hele dag superschattig en vrolijk. Je was zo gelukkig terug in je eigen parkje en bedje te liggen, in je vertrouwde omgeving. Home sweet home, is duidelijk jouw motto. Alhoewel je toch ook wel genoten hebt van de verwennerij ten huize Van Rompuy-Ceulemans.

16 juni 2004

Op 11:01 AM schrijft Mama:

Wat gaat de tijd snel. Je bent nu al 6 maanden oud.

De laatste weken ben je veel alerter. Je houdt alles goed in de gaten, vertelt ons hele verhalen, en vindt je eigen voetjes enorm leuk speelgoed.
In je parkje neem je nu ook het speelgoed waarmee je wil spelen. Wil je met iets anders spelen, dan neem je gewoon iets anders. Heel gemakkelijk voor mama en papa.
Maar je trouwe vrienden blijven fluffie en natuurlijk je mobiel. Je kijkt er nu al 6 maanden op maar bent er nog steeds zo van onder de indruk. Als ik je na de kribbe in je parkje leg en de mobiel opzet, is het steeds groot feest en kraai je het ook uit van geluid.
Ja, jouw tetterke staat niet veel stil. Van wie zou je dit hebben? En jouw alom bekende lach doet nog steeds alle harten smelten. Gisteren kreeg mama in de kribbe te horen dat je toch zo een vrolijk ventje bent. Een echt zonnetje! Dan is mama zo fier op haar kleine kapoen.
Alhoewel, grote kapoen een beter woord is. Je blijft groeien als een kool. De dokter vraagt zich af of je nieuwe statistieken wil maken. Gemiddelde groei blijft 2.5 tot 3 cm per maand.
Je draagt nu al ondergoed van 18 maanden, pyjamaatjes van 12 maanden en bovenkledij 9 tot 12 maanden. De schoenmaat durf ik bijna niet te vertellen, maat 21.

Nu heb je ook al een echte haardos. Maar dan wel een pluizige haardos.
En ons jongetje heeft 2 tandjes onderaan en er is nu een 3e aan het doorkomen bovenaan.
Ook daar ben je weer een rappe in.

Natuurlijk het culinaire front niet vergeten, want daar ligt nog steeds jouw grote interesse. Sinds vorige week staat kip op het menu. Nee, nog geen kippebil, maar wel 1 eetlepel gemalen kippewit. Volgende week staat vis op het menu. Maar ook dat zal je waarschijnlijk lekker opsmullen.

Volgende week zullen we voor de eerste keer gescheiden zijn. Mama moet 4 dagen naar Nederland. Ik vrees dat ik je een beetje heel hard zal missen


24 mei 2004

Op 3:26 PM schrijft Mama:

Jouw eerste tandje…

Ja, Viktor, het is zover! Jouw eerste tandje komt piepen.

Toen ik gisteren je groentepap gaf, voelde ik ineens iets onder mijn lepeltje.
Heel nieuwsgierig keek ik wat er in je mondje was, en wat bleek, een eerste tandje dat net boven je tandvlees uitpiept. Piepen is nog het juiste woord, want het is slechts 3 mm groot.
Nu ben je een pluizig ventje met 1 tand. Maar je blijft iedereen vertederen.

Jouw voeding vind je nog altijd heel belangrijk en je stelt dan ook je eisen.
1) Mijn eten wil ik op tijd, anders brul ik, met de nadruk op brullen
2) Geen potjesvoeding of ik spuw alles uit. Enkel verse groenten- of fruitpap.
3) Lekker veel, zodat ik geen honger lijd. Om maar een vb te geven: fruitpap bestaat uit 1 appel, 1 peer, 1 banaan, 1 uitgeperste appelsien en 5 eetlepels koekjesmeel.
Ik weet dat mijn leeftijdsgenoten slechts de helft krijgen, maar dat trek ik mij niet aan.

En dan zijn de mensen verwonderd dat je zo groot bent…

Papa en ik zijn zo fier op jou, Viktor. Je bent zo een vrolijk en rustig ventje. En een superknuffel! Zo leuk…

16 mei 2004

Op 9:57 PM schrijft Mama:

Dag lieve Viktor

Terwijl jij lekker ligt te ronken in je bedje, zal mama gauw nog even de laatste nieuwsjes in je dagboekje noteren.

Een ding staat vast. Jij houdt niet van drukke feestjes. Dat heb je vandaag duidelijk laten merken. Tijdens het communiefeest van Iris - je nichtje - had je het helemaal niet naar je zin. Al die vreemde gezichten en vooral al die drukte om je heen vond je maar niks. Dicht bij mama op haar schootje of in haar armen was de enige plaats waar je je nog een beetje kon thuis voelen. Het werd dus een heel vermoeiende dag voor mama en papa.

Eens weer thuis was je weer in je nopjes. Vrolijk liggen krijsen in je parkje, schaterlachen naar mama en papa en fluffie afzeveren van boven tot onder. Ja, home sweet home is duidelijk je moto. Zoontje van de papa ?

Deze week is ook jouw menu veranderd. Fruitpap staat nu op de menukaart. Maar mits fruit je maagje niet zo lang vult, zijn we ook over moeten gaan naar een andere pap - beba2. Tot zover het nieuws van op het culinaire front.

03 mei 2004

Op 7:16 PM schrijft Mama:

Dag kapoen,

Je bent nu al bijna 5 maanden en je verandert enorm. Je grijpt nu al heel bewust naar je speelgoed. Je hebt ook ontdekt hoe je je tuutje terug in je mondje kan steken. In het begin was het wel soms ondersteboven in je mondje, maar al doende leert men.

Je onafscheidelijke vriend is fluffie. Dit is je lievelingskonijntje dat papa gedoopt heeft als fluffie. Fluffie is ondertussen al vrij vuil en is altijd vol gezeverd, maar jij vindt het overheerlijk. Wat jij echter nog niet weet, is dat jij eigenlijk met 3 fluffies speelt. Slimme pappa heeft 3 fluffies gekocht die we constant wisselen. Als er dan 1 fluffie verloren loopt, kunnen de andere 2 je nog troosten. Een ervaren papa heeft toch zijn voordelen.

Intussen heb je het ook helemaal door hoe lekker een groentenpapje is. Je vond het reuzefijn dit weekend en je papje was in een klein kwartiertje op. Ja, zelfs zonder je tuutje. Toen mama met het lepeltje naar je mond ging, deed je je mond goed open zodat je toch zeker alles binnen zou krijgen. Wie had dat vorige week gedacht.
Jouw menu wordt dan ook uitgebreid naar wortelen/broccoli en wortelen/venkel. Hmm.

26 april 2004

Op 5:39 PM schrijft Mama:

Jouw eerste groentepapje thuis.

Zaterdag was het zover. Tijd voor je eerste groentepapje thuis.
Mama en papa waren er beiden klaar voor, maar jij duidelijk niet.

Jouw verzorgster in de kribbe had ons verteld dat we met de ene hand een lepeltje wortelpap in je mondje moesten steken en met de andere hand snel je tuutje.
Want het was voor jou nog even niet duidelijk wat je met dat eten in je mond moest aanvangen. Eens je het tuutje in je mond had, wist je dat slikken de oplossing was om de pap weg te krijgen. Zo vertelde ons toch de verzorgster

Zaterdagmiddag stond alles klaar om jou je eerste wortelpuree te geven.
Papa en ik hadden als goed voorbereid. Jij zat mooi in je sitterke. Mama zou de pap geven en papa zat klaar met het tuutje. Maar jij had helaas niet door wat de bedoeling was. Je keek ons vrolijk aan van met de gedachte 'Gaan we een spelletje spelen'? Het was je niet duidelijk dat het etenstijd was. Wij maar vrolijk naar jou terug lachen en ah roepen zodat je je mondje zou opendoen, dan snel de lepel erin en dan snel de tuut erin. Gelukkig waren we alleen thuis; ik denk dat het een zotte bedoening moet geweest zijn om aan te schouwen.

Resultaat: na 3 kwartier was eindelijk je bordje leeg en je hing van boven tot onder vol wortelpuree. Plezier had je duidelijk gehad en je protesteerde dan ook dan het spelen over was.

Zondag waren we op stap en hebben we veiligheidshalve de groetenpap overgeslaan en jou een flesje gegeven.

Toen ik deze morgen het verhaal vertelde aan de verzorgster in de kribbe, fronste ze even haar ogen. 'Vreemd, benieuwd hoe het vandaag zal gaan'.
En wat kreeg mama daarstraks te horen. 'Wel, Viktor had zijn groentepap in 10 minuutjes binnen; hij vond het duidelijk heel lekker' 'Ja, hij opende zijn mondje toen ik met het lepeltje naar zijn mond ging. Ik heb zelfs geen tuutje nodig gehad; hij slikte zo alles mooi binnen. Achteraf heeft hij ook goed alle water opgedronken.'

Kapoen van mij, ben jij met mama en papa hun voetjes aan het spelen?
Of ga jij zaterdag eens tonen hoe flink jij groentepap kan eten zoals een echte miniman?

20 april 2004

Op 11:18 PM schrijft Mama:

Dag Viktor

Het is voor jou al een bewogen weekje geweest.

Zaterdagavond ben je voor de 1e maal bij vake en moeke gaan logeren. Het was voor mama en papa een hele verhuis. Bij onze aankomst in Wezemael, vroeg Moeke of jullie er een week zouden blijven.

Vake en moeke waren in de wolken met het bezoek van hun drie kleinzonen en jullie werden dan ook als ware prinsen onthaald. Voor jou had ze papa’s oude bedje terug bovengehaald. Alhoewel ‘oud’ ; het zag er wel gloednieuw uit. Moeke had er onder handen genomen… Ze had ook speciaal voor jou een nieuwe matras gekocht. En je hebt geslapen in het donsdekentje waarmee je broers vroeger geslapen hebben. Van Vake heb je een knuffeltje – een hondje – gekregen. Je vond het precies heel lekker want je hebt er weer goed op zitten zeveren. Het hondje was meteen gewassen.

Zondag middag zagen we mekaar terug op de brunch bij tante Gerda. Mama was zo blij die fonkelende oogjes van jou terug te zien. Het was wel maar voor eventjes want na een half uurtje viel je in slaap en heb je de rest van de namiddag geslapen… Misschien ook een beetje mijn fout, want die verkoudheid heb je helaas van mij.

Maandag heb je in de kribbe je eerste groentepapje gekregen. Wortelpuree. Je vond het blijkbaar heel lekker, want je hebt het tot de laatste hap opgegeten. Mijn kleine smulpaap!
Geen wonder dat jij zo groeit en zo een dikke billetjes hebt. Je zou voor minder! Oh, jongen, geniet er maar van!

Vanavond was het voor de 1e maal een echte mannenavond! Mama had met haar vriendinnen in Leuven afgesproken.
Papa en je broers zouden voor je zorgen. En dat hebben ze dan ook heel goed gedaan. Het was wel een beetje paniek toen ik vertrok. Wie zou de pamper verversen ? En het is je grote broer en peter, Maarten geworden !
Toen papa nog aan het werken was, had Maarten jou een papfles gegeven en jou mooi in je bedje gestopt. Maar hij had eveneens jouw pamper nagekeken - die gelukkig nog proper was - en jouw slaapzakje aangedaan. Alexander had dan op zijn beurt erover gewaakt dat je je tuutje niet verloor en is bij jou gebleven tot je in slaap viel. Zijn dat geen flinke broers ?

13 april 2004

Op 9:11 PM schrijft Mama:

Viktor,
Je eerste zachte 'haarpluisjes' zijn voltooid verleden tijd. Ja, man, je hebt je eerste kappersbeurt achter de rug.
De kapster kwam vanavond mama's en papa's haar knippen. Toen de kapster jouw schattige pluisjes op je hoofd zag staan - ja staan, liggen doen die nooit - stelde ze voor om die eventjes bij te knippen. Zo gezegd, zo gedaan. Je ziet er geweldig uit. Net een stoere miniman!

12 april 2004

Op 11:15 AM schrijft Mama:

Je bent vandaag 4 maanden en 5 dagen oud.
Dit betekent... tijd voor groentepapje! Jouw eerste menu wordt wortelen en aardappelen. Dat is papa's lievelingsgroente in de winter. Hij verkiest er dan nog worst bij, maar helaas zal jij hierop nog een paar maanden moeten wachten.
Volgend weekend is het zover. Zaterdag 17 april zal je van mama en papa je eerste papje krijgen. Een grote stap. Want je moet niet enkel een nieuwe smaak leren kennen, je moet ook leren eten met een lepeltje. Papa heeft het gisteren al eventjes getest met 1 hapje aardappelpuree. We kregen allerlei snoetjes te zien, maar na enkele minuten had je het door. Slikken is de boodschap!

Je bent nog steeds het zonnetje in huis. Van wie zou je dat hebben ?
En je wil nog steeds zo groot worden als de papa. Je weegt nu 7.250 kg en meet 72 cm.
Als ik een nieuwe mama leer kennen in de kribbe, krijg ik steeds dezelfde vraag. "Ah, ben jij de mama van dat groot jongetje?" "Ja", antwoordt dan een heel fiere mama. Het nadeel is wel dat mama jouw kleertjes bijna niet kan bijhouden. Je draagt nu ondergoed van 1 jaar, pulletjes van 9 maand en je broekjes zijn 6 maand. Ja, net zoals de papa, een langer bovenlijfje. En je voetjes ... ik durf het bijna niet te zeggen... voetmaand van 18 maand. Ons jongetje leeft nu al op grote voet. Dat belooft !

Nu had je een lekker lang paasweekend thuis bij papa en mama en grote broers.
Naast Brussel, Mechelen en Wijnegem, heb je nu ook Antwerpen ontdekt !
Je gaat graag op stap, want dan wordt je lekker 'gebold', maar daarna thuiskomen bij die superleuke mobiel geeft toch nog steeds een zalig gevoel!
Morgen is het weer tijd voor de kribbe en zie je je vriendjes terug.

31 maart 2004

Op 6:03 PM schrijft Mama:

Dag lieve Viktor,

Wat gaat de tijd toch snel.
Ondertussen ben je al een 'gedoopt' jongetje. Op zaterdag 20 maart was het jouw grote feest. Je hebt er ook volop van genoten. Van de ene arm in de andere, lekker nooit alleen. Je zou van minder gelukkig zijn! De doopviering zelf gebeurde bij ons thuis - in het salon. Heel gezellig met familie en vrienden. Na de viering was er een groot buffet. Jij hebt het natuurlijk bij je overheerlijk en alom bekend papje gehouden.

Je gaat nu al een 10-tal dagen naar de kribbe. Je hebt je echt heel goed aangepast aan het nieuwe ritme. Soms heb je het wat moeilijk om 's morgens vroeg je oogjes open te krijgen. Ja, je bent een echt slaapkopje. Je slaapt 11u 's nachts en dat vinden mama en papa heel flink van jou. Zo krijgen wij ook ons nachtrust.
Het is zalig je 's morgens uit bedje te halen: die fonkelende oogjes, die warme glimlach. Je hart zou van minder smelten...

Momenteel zit je in je periode dat je alles wil ontdekken en dat doe je het liefste door alles te proeven. Je steekt werkelijk alles in je mond en grabbelt alles vast. Je bent duidelijk op ontdekkingstocht !

Dikke kus
de fiere mama

18 maart 2004

Op 3:39 PM schrijft Mama:

Jouw eerste halve dag in de kribbe zit erop.
Voor jou is het reuze meegevallen. Voor mama iets minder. Gelukkig was papa er om mama te troosten, want mama heeft toch wat traantjes moeten laten. Het was zonder mijn zonnetje zo stil in huis. Ik vroeg me ook elk ogenblik af wat je aan het doen zou zijn.
Om mijn gedachten af te leiden, heb ik al een bloemstuk gemaakt voor in de inkomhal. Het huis moet toch mooi opgefleurd worden voor jouw doopfeest zaterdag.

Jij had het naar je zin gehad in de kribbe en dat is het belangrijkste. Deze morgen had je na mijn vertrek eventjes geweend, maar toen ze de mobieltjes bovenhaalden, en de andere kindjes bij jou in de buurt zetten, was het verdriet vlug verdwenen. In jullie babytaaltje hebben jullie lekker zitten kletsen.
Toen ik deze middag in je kamer binnenkwam deed het deugd te zien hoe je je aan het amuseren was met jouw nieuwe speelgoed. Mama is gerustgesteld en weet dat je daar goed zal zitten.
Morgen nu nog een halve dag en vanaf maandag zijn het volledige dagen want mama moet dan terug gaan werken.

11 maart 2004

Op 6:59 PM schrijft Mama:

Vandaag was een belangrijke dag.
Voor de eerste maal op bezoek in de kinderkribbe. Ja, enkel op bezoek want de dokter wou je nog even onderzoeken vooraleer je volgende week donderdag voor de hele dag gaat.
Helaas moet mama binnenkort terug gaan werken, maar mama weet zeker dat je in de kribbe heel gelukkig zal zijn en vele vriendjes zal maken.
Alleen jongen, schrik niet dat je vriendjes en vriendinnetjes een stuk kleiner zijn dan jou. Het was grappig zo een groot ventje te zien tussen de andere zuigelingen. Ja, jij zit in het groepje zuigelingen.
Volgens de statistieken van de dokter zit jij nu - wat de lengte en gewicht betreft - op het niveau van een 6 maand oude baby. Je moet dan weten dat je net 3 maanden bent. Maar geen nood, hoor ! Vrouwen vallen op grote mannen. Zie maar naar mama! En zeker op zo een mooie mannen als jij. Volgens moeke doe jij helemaal je papa na. Je hebt helemaal zijn gezichtje, maar mét de ogen van de mama, en je groeit net zo snel als hem.
Viktorke, ik ben zo fier op jou

02 maart 2004

Op 3:37 PM schrijft Mama:

Je eerste vakantie

Vorige zaterdag waren Vake en Moeke 55 jaar getrouwd. Om dit te vieren nodigden ze de familie uit voor een weekendje Brugge.

De afspraak was om vrijdagochtend om 10u te vertrekken. Maar toen we vrijdagochtend onze oogjes opendeden, merkten we dat er 15 cm sneeuw lag. Nog geen 5 min. later belde een ongeruste grootvader. Hoe zouden we hemelsnaam ooit in Brugge geraken ? Gelukkig zag nonkel John dit beter zitten en Vake was heel gelukkig zijn stuur te mogen afgeven.
Met 2 volgeladen wagens vertrokken we uiteindelijk rond de middag naar Brugge.

Mama had er een leuk B&B gevonden. "Number 11". Een prachtige locatie. Wij sliepen in de "grijs/witte kamer". Jouw grijs koetsje was assorti.
Het hele weekend was fantastisch. Jij zal het waarschijnlijk niet beseft hebben, maar je hebt voor de eerste keer in je leven een stadstour per bus gedaan, bootje gevaren op de reien en uitgebreid gaan dineren. Dat laatste was voor jou weliswaar wel iets beperkter. Jij lag toen zacht te slapen in je koetsje naast ons.

Je hebt echt al je charmes bovengehaald om de hele familie te betoveren. Een echt Van Rompuy waar mama zo fier op is!
1 ding is zeker: je mag nog mee op vakantie ! Geen enkel traantje, behalve 1x toen je iets te lang op je fles moest wachten.

10 februari 2004

Op 7:20 PM schrijft Mama:

Je hebt zonet je eerste spuitje gehad. En dat op je papa's verjaardag. Je vond het dan ook maar allesbehalve leuk!
Mama erkende duidelijk jouw luide kreet, net dezelfde als toen bij je geboorte. Gelijk heb je! Ze moeten maar niet prikken. Maar toen de dokter met haar stetoskoop je longetjes beluisterde, had je wel plezier en bedankte haar dan ook met je bekende brede lach. Ja, het is je gelukt, je hebt je arts serieus gecharmeerd. Een echte Van Rompuy zou ik zeggen.

En je spurt gaat nog steeds verder. Je meet nu 58,5 cm en weegt 5,950 kg. Jouw lijn op de 2 curves gaat als een pijl omhoog. De behoefte om in het Guiness Book te komen ?

04 februari 2004

Op 5:03 PM schrijft Mama:

Wat een mooie dag! Mijn dag kan niet meer stuk.
Je hebt weer zoet geslapen en je hebt zelfs pas om 8u om je eerste papje gevraagd. Daarna heb je terug geslapen tot 10u30 ! Dat is al heel leuk, maar wat mij vandaag het meest vertederde, is dat ik voor het eerst een mooie grote glimlach MET een zalig geluidje kreeg. Ik ging naar je toe omdat je wakker was geworden en weende. Toen ik je uit je bedje nam, onthaalde je me met zo een mooie glimlach met daarbij een zalig baby geluidje. Een mooiere start van je dag kan mama niet wensen. Ik zie je zo graag, lieve Viktor!

02 februari 2004

Op 10:31 PM schrijft Mama:

Dag lieve Viktor

Het is ondertussen weer een tijdje geleden dat mama en papa iets bijgeschreven hebben in je boekje. Schandalig!
Papa heeft het razenddruk en als hij even pauze neemt, dan knuffelt hij je liever ipv weer achter zijn computerke te zitten.
Je bent nu bijna 2 maanden oud en je bent al enorm veranderd. Je weegt nu 5kg en meet 57cm. Ja, we denken dat je je papa wil nadoen.

Het "pap"-probleem is eindelijk opgelost. Het is wel niet van een leien dakje gelopen. De krampjes en diarree waren meteen over met de nieuwe pap, maar je was wel verstopt! En dat vond je ook niet leuk, want al je efforts leverden niets op. Van frustaties gesproken.... Gelukkig bestaat er Hepar water en Hepar gemengd met Chaudfontaine is duidelijk jouw recept.

Viktor, mama heeft toch een vraagje. Ben je je mobiel nog niet beu bekeken? Uren, nee dagen, zit je er naar te staren. Gisteren ontdekte papa zelfs dat je lacht naar de bewegende diertjes. Je soortgenootjes?
Je wiegje vind je maar niks meer, veel te saai !
In de maxi cosi zitten ? Ok, maar dan ook met een mooi kleurrijk zicht en een zacht geluidje, want anders zorg jij wel voor de muziek. Gelijk heb je. Zo onnozel zitten staren is maar saai.

Helaas heb ik je ook een minder leuk geschenkje gegeven... een verkoudheid. Je zit maar te niezen en te sniffen en hebt rode oogjes. Dan kijk je zo zielig van "help me dan", maar helaas kan ik je enkel troosten en je neusje vrijmaken. Dat laatste vind jij dan maar niks.

Je hebt nu duidelijk het lachen ontdekt en lacht meer en meer. Het doet deugd te zien wat voor een vrolijk ventje je bent.
En een zoet ook, want het is nu al een week dat je pas om 6u of zelfs soms pas om 7u voeding vraagt. Ik moet zeggen dat mama de langere nachtjes ten zeerste apprecieert!



19 januari 2004

Op 10:58 AM schrijft Mama:

Dag lieve schat,

Mama en papa hebben zich grote zorgen gemaakt. Sinds een paar dagen heb je zoveel last van winden dat je bijna met je slaapzakje de lucht invloog. Ons ventje zo zien afzien en niet weten hoe helpen, is echt niet leuk! Mama was radeloos; ik kon je maar niet troosten... Maar gisteren nam papa een drastische beslissing. Pap veranderen en meteen! Dus gisteren vlug naar de apotheek gegaan om nieuwe pap. Gisteravond hebben we je eindelijk nog eens zien lachen. Het deed zo een deugd. Je was heel rustig en genoot van papa's streeltjes. Het deed goed onze 'oude' Viktor terug te zien.
Deze ochtend heeft mama toch nog eens naar K&G gebeld om te vragen of de nieuwe pap een goede keuze was en de Nutrilon AR zou een goede keuze zijn. Nu duimen maar dat de vieze krampen eindelijk voorbij zijn en dat je weer kan genieten van het baby-zijn.

Ondertussen kijk je al rond en vind je het leuk om vanuit je park naar de kleurrijke mobiel te kijken. Want in je wiegje liggen, vind je maar een beetje saai. Gelukkig heb je nog je 'raampje' om door te kijken, want dat vind je reuze interessant.

Dag lieve schat, tot de volgende keer.

PS Nog vergeten te zeggen dat we een nieuwe kribbe gevonden hebben. Ik denk dat je er heel gelukkig zal zijn. 18 maart is het zover.

09 januari 2004

Op 6:54 PM schrijft Mama:

Het was vandaag een bewogen dag.

Eerst zijn we op bezoek geweest bij Kind en Gezin voor de gehoortest. Alles was prima in orde. Mama had ook niets anders verwacht. Toen de verpleegster hoorde dat jij zo veel om eten vraagt, fronste ze even haar ogen en wou ze toch even je gewicht en lengte nakijken. We konden onze ogen niet geloven. 4kg260 en 53 cm! Als je op 2 weken 750 gr en 3 cm bijkomt, dan begrijpt mama waarom jij reclameert op je kleine flesjes.

Ondertussen had papa bericht gekregen van Katrientje - de crèche waar we je hadden ingeschreven - dat ze jou toch niet konden plaatsen. Je moet weten dat we al vorig jaar in mei jouw plaatsje hadden gereserveerd! Alarm! Wat nu?
Want papa en mama willen toch dat jij in een toffe opvang terecht komt, waar je heel gelukkig wordt en vele vriendjes maakt. Gelukkig is iedereen bezorgd om jou en hebben we al veel tips gekregen van collega's, vrienden en familie.
Ik contacteer nu iedereen om na te gaan of ze nog een plaatsje hebben en dan ga ik ze allemaal bezoeken om de beste opvang er uit te kiezen. Dus, jongen, je mag op je beide oortjes slapen, we vinden voor jou een nieuwe opvang waar ze je met open armen zullen ontvangen.

07 januari 2004

Op 1:12 AM schrijft Papa:

Amnesty International. Aan al wie dit leest: verwittig Amnesty International! Ik word hier niet naar behoren gevoed. En dan zijn ze verwonderd dat ik m'n kwek openzet!

Wat weten verpleegsters in 's hemelsnaam van mijn maag af? Noppes, nada. Nul, komma nul. Stel je voor: normaal heb ik 'recht' (phoe) op 5 flesjes van 105 ml, en in het 'slechtste' geval (let op de woordkeuze) op 5 flesjes van 120ml. Nou, ik hou best wel van de wat forsere cylinderinhoud. Dus ober, schenk ze nog eens vol: mijn 6 (zes) porties van 135cc. Ik groei dan ook als een kool. Nu ik erover nadenk: misschien noemt papa me daarom 'spartel spartel spruitje' als de opgehoopte gassen mij de nodige stuiptrekkingen bezorgen?
N E E N ! Strijk geen lucifer af, of m'n pampertje staat in lichterlaaie.

Zo, net mijn laatste papje gekregen van de liefste mama op de wereld.
Het is nu 1 uur 's nachts en ik denk dat ik mijn oudjes maar eens wat laat slapen.
Het was een drukke dag, want mama ging me presenteren aan de collega's van Borealis. Ik ging er van arm tot arm, maar achtte m'n schare bewonderaars geen blik waardig. Als je weinig slaapt 's nachts, moet je dat overdag inhalen, toch?

01 januari 2004

Op 6:37 PM schrijft Papa:

Oudjaar! Dat vierden m'n huisgenoten gisteren, tezamen met Nadine en zoontje Florian ... NOT! Als zij nu werkelijk dachten dat er van vertier en plezier kon sprake zijn, terwijl ik hier plat op mijn rug naar het plafond lag te staren, dan dachten ze beter een tweede keer.

Rond het middaguur gaf ik de eerste krijsprikjes, waarna ik het tempo van huilbuien stelselmatig opdreef. Eigenlijk in onderlinge afspraak met mama, maar dat weten de anderen niet. Ik waakte er over dat zij geen minuutje verlet kreeg om een handje toe te steken in de keuken. Van zodra mijn schoudertjes contact maakten met het lakentje in mijn wieg, liet ik de stembanden schallen. Plezier dat we gehad hebben; wel, ikke toch vooral.

Tot het moment dat ik na middernacht op 'strafkamp' vloog naar mijn bedje, naast de babyfoon. Weer niet slim van mijn oudertjes, want het blikken gereproduceerde geluid in de woonkamer temperde de feestvreugde verder. Toen papa me ein-de-lijk moegetergd weer kwam halen, was ik al zo over de rooie dat ik het niet eens merkte dat ik plots in zijn armen lag. Maar wal al in slaap gevallen was, voor we goed en wel beneden waren. Wat is het fijn om baby te zijn.
De reden van mijn hysterisch gedrag? Diarree denk ik. M'n papa fluistert me hier in dat dat een beetje van de mama komt (de hysterie, niet de diarree), mar ik geloof hem niet.

Goed, dat was gisteren. Want vandaag begint er een nieuw jaar en ik ben er klaar voor!

29 december 2003

Op 12:18 PM schrijft Mama:

Het is ongelooflijk hoe je de laatste dagen veranderd.

Je krijgt van die schattige bolle wangetjes (die heb je trouwens van mij). Je groeit en komt goed bij. Ongelooflijk te ontdekken hoe snel dit gaat. Voor mama ben je natuurlijk nog steeds het mooiste mini-manneke op de aardbol. "Mini-manneke" om papa niet jaloers te maken.

Nu begin je ook al veel meer te kunnen. Ja, ja, ik moet je in het oog houden, dikke kapoen van me !
1) Gisteren hield je je papfles vast. (waarom ben je nu toch zo bang dat we je fles vroegtijdig zullen afpakken)
2) Deze ochtend keek je hoe papa poppenkast speelde met je konijntje.
3) En spelen met mama's lange haren vind je reuzefijn.

Er is wel een ding dat je beter niet meer zou doen. Strippen. Viktor, ik begrijp dat je graag met je beentjes oefent om later te kunnen voetballen met je nonkel Didier, maar het voorlopige resultaat is dat je steeds je beentjes uit je pyjama stampt. Je beentjes en voeten zitten dan uit je pyjama en zitten vast tussen je knoopjes. Ik moet toegeven dat dit een vreemd zicht is. En dan kijk je me zo verontwaardigd aan. Want in snoetjes trekken ben je nog steeds een kampioen!

24 december 2003

Op 6:18 PM schrijft Papa:

Kinderwagens. Spitstechnologie in de kinderschoenen.
Ze veronderstellen een meer dan modaal DHZQ (Doe-het-zelf-Quotient) van de modale papa of mama.
Je broer Maarten had het rijdende onderstel nochtans netjes in elkaar geknutseld. Een onderstel dat zowel draagmand, buggystoeltje als Maxi-Cosi kan dragen. Een soort 'Zwitsers mes' voor babyvervoer dus.
Vreugde alom over zoveel vindingrijkheid in gebruiksgemak ... én in naamgeving. Want als je een Maxi-Cosi op het rijdende onderstel monteert, krijg je zowaar een 'Maxi-Taxi'. Staat nog niet in de dikke 'van Dale'; maar wat niet is, kan nog komen.

Alles leek dus in orde voor de eerste uitstap van vorige zaterdag. Leek... Want alles was niet in orde voor de leek, die jij mama mag noemen. Zonder beschikbare handleiding reageerde je fonkelende rijdende onderstel immers niet op haar verwoede pogingen om het te reduceren in volume. Even leek het er op dat we je niet-opplooibare kinderwagen op het imperiaal zouden moeten monteren. Je weet wel, zoals Amerikaanse fastfood-thuisbezorgers pronken met een enorme hamburger op het autodak.
Papa werd erbij gehaald, die het onding minutieus onderzocht en twee scharnieren vond. Goed nieuws: het ijzeren frame was toch tenminste opvouwbaar. Maar de onverlaat die zich technisch tekenaar noemt, verdient een behoorlijke rammeling voor de plaatsing van de twee minieme klepjes, die het mechanisme in zijn 'vrij' zetten. Aaaaargh.

Een half uur later konden we dan eindelijk op weg in een auto die tjokvol geladen was met draagmand, onderstel, maxi-cosi, verzorgingsset, papflessen, reservepapflessen, kleedjes, reservekleedjes en nog 145 kilogram andere onmisbare artikelen.

Maar eerst nog langs de doe-het-zelfzaak. Onze kinderwagen heeft immers drie luchtbanden. Rare naam, dachten we bij het uitpakken, voor banden zonder lucht in. Die er ook niet in te krijgen was via het rare dikke ventiel. Handpomp gekocht dus en extra-dik ventiel. Door de bediening ervan werd papa ei zo na bij de kraag gevat door de zedenpolitie.
Want terwijl mama je in Wijnegem op de achterbank snel de papfles gaf, die ze tussen haar borsten opgewarmd had (de timing voor opwarmen in een cafeetje was uiteraard in het honderd gelopen), pompte papa je bandjes op van je onderstel dat in de koffer stond. Begeleid door de meewarige blikken van voorbijgangers naar die idioot die schijnbaar lucht in zijn open auto stond te pompen. Tot daar aan toe. Maar wat te denken van diegenen die achter me door gingen en de handpomp niet zagen? Maar alleen de pompende bewegingen van een man in regenjas voor zijn open koffer in een donkere parkeergarage?
Viktor, als dit zo door gaat, kan je me binnenkort bij Jambers m'n verhaal zien vertellen.

Op 1:04 PM schrijft Mama:

Gisteravond zijn we voor de eerste keer op controle geweest bij de kinderarts.
Lieve Viktor, jij wordt een flink baasje! Je weegt nu al 3,5 kg en meet 50 cm.
Alles was prima in orde. De lieve dokter vroeg wel of jij altijd zo een rustig manneke was, want je deed amper de moeite om je oogjes open te doen. Of wou je tonen wat voor een engeltje jij wel kan zijn ?
Tot we thuiskwamen...want dan was het "papjes"-tijd en dan ben je niet te houden. "Zoveel mogelijk spartelen en stampen tot mama mijn papje warmt" is duidelijk jouw boodschap.

Vanavond jouw eerste kerstfeest bij oma (je meter)...

21 december 2003

Op 2:05 PM schrijft Mama:

Lieve Viktor,
Sinds een paar dagen had je last van krampjes en verdroeg je je pap niet meer. Overgeven was het resultaat.
Mama en papa waren ten einde raad, want toekijken hoe jij pijn hebt en jou niet kunnen helpen, is enorm frustrerend !
Maar dan kwam de gouden raad van tante Lyn (Moeke's zus). "Maak eens de pap met Evian water ipv Spa Water, ons Anneke verdroeg ook geen Spa water". Mama dus razendsnel naar de supermarkt om nieuwe flesjes te kunnen maken. En inderdaad... krampjes voorbij en onze lieve Viktor geeft weer van die zalige glimlachen aan zijn mama en papa.
Je kan niet geloven hoe deze ons zo warm maken...

Je bent zo'n lieverd. Je zorgt er nu zelfs voor dat je mama en papa toch ook wat kunnen slapen 's nachts.
Rond 23u krijg je je laatste papje en dan slaap je door tot 5u. Wat een engeltje !
Papa zegt "een echte Van Rompuy", maar mama weet wel beter. Het is de "Depeser"-invloed die je zo zoet maakt.

16 december 2003

Op 11:32 PM schrijft Papa:

Slaapdeprivatie. Het ontnemen van een verkwikkende slaap is een probaat middel om zelfs de meest hardnekkige spion moreel te knakken. En nu pas jij deze verfoeilijke technieken toe op je schaapjes van ouders, Viktor.
Toen mama me vanmorgen vroeg om de vuilniszakken buiten te zetten, betichtte ik haar bijna van een misplaatste grap. Mijn door slaapgebrek verwrongen geest meende dat zij hiermee doelde op de twee zakken die sinds enkele dagen onder mijn bloeddoorlopen ogen hangen.
Het gevolg van een dagelijks weerkerend scenario.
Tafereel 1: jij slaapt heel de dag in je wieg en bent zelfs niet met een kanonschot wakker te krijgen. Al moet ik hier eerlijkheidshalve aan toevoegen dat we dit nog niet in praktijk gebracht hebben. We missen voor deze actie het noodzakelijke artilleriewapen. Goed, jij slaapt dus en wrikt je oogleden onder dwang tot maximaal 3,5 millimeter opening. Tot het moment dat een TV-omroepster het Vlaamse volkje een welgemeend 'welterusten' toefluistert. Dan blaast de klaroen (nu we toch in de militaire sfeer verzeild geraakt zijn) en floepen de lichten in je ogen aan. Met grote kijkers staar je ons triomfantelijk aan met de boodschap: "En jullie wilden nu gaan slapen? Dat dacht ik niet".
Volgende tafereel: mama en papa in bed met jou naast ons in je bedje, dat sinds de nachtelijke manoeuvers van 14 december (zie ergens hieronder) nog niet terug in jouw kamertje geraakt is. Het licht gaat uit en net als we de donsdeken tot onder de kin getrokken hebben, val jij aan. Met een grote gulp verspreid je je laatste pap netjes over je laken. Waarbij je uiteraard je pyjamaatje en je slaapzak mee bezoedelt.
Tafereel 3: mama zenuwachtig friemelend aan je doorweekte kleertjes terwijl papa repetitief met zijn hoofd tegen de muur bonkt. Voorzien van nieuwe kleedjes en lakens word je opnieuw in je bedje gedeponeerd. Het licht wordt weer gedoofd.
Tafereel 4: na een korte incubatieperiode, die net te kort is om over te gaan van de inslaapfaze naar de werkelijke slaap, weerklinkt de eerste hik. Geen gewone hik. Een luide hik. Een snelle hik. Een lange hik. Even later vergezeld van een klaaglijk gejammer van een baby die zich in de steek gelaten voelt en - hoe kan het ook anders - honger heeft.
Tafereel 5: papa houdt het voor bekeken en gaat beneden in zijn bureau, buiten jouw actieradius, nog enkele uurtjes werken. Mama houdt stand en krijgt enkel uren slaap van jou toegewezen.
Tafereel 6: zie de eerst zin van dit stukje. Want de cirkel is weer rond.
Is er een dokter in de zaal?

Op 9:25 PM schrijft Mama:

Aha, eindelijk nog eens een berichtje van je mama.
Schandalig is het, maar mama had eerst even tijd nodig om alles een beetje te organiseren.

Viktor, we zijn eindelijk thuis! Zoals je papa al schreef, het was een bewogen thuiskomst, maar het doet toch deugd thuis te zijn. Alleen, lieve schat, ik zou iets willen vragen. Wil je aub onthouden dat de nacht dient om te slapen en de dag om lekker wakker te blijven en papje te drinken?
Mama en papa krijgen je maar niet wakker overdag. Ja, zelfs koude doekjes op je gezicht helpen niet om je wakker te krijgen. En 's nachts kijk je ons met je grote donkere ogen aan en denk je absoluut niet aan slapen.
Waarom je overdag wakker moet van ons ? Wel, lieve schat, je moet toch eten zodat je een flinke man wordt.
Maar vooral ook omdat mama en papa graag eventjes zouden willen slapen 's nachts. 3 uurtjes slaap per nacht houdt mama echt niet lang vol, hoor ! Is dit ok voor jou ?

Voor de rest doe je het heel goed. Je bent terug op je geboortegewicht, en bent een flinke alerte baby.
Maar wat hadden we anders verwacht ?

14 december 2003

Op 11:24 AM schrijft Papa:

Diarree alhier, diarree aldaar, diarree overal.
Blijkbaar is een iets te vlotte stoelgang jouw manier van je thuiskomst vieren, Viktor.
De Mechelsesteenweg komt zo gevaarlijk dicht bij de tolerantiegrens voor reukhinder zoals VLAREM die oplegt aan de chemische industrie. Het Belgische leger laat alvast gasmaskers aanrukken voor de buren.
Je 'vlotte doorstroming' heeft waarschijnlijk te maken met ander water als basis van je pap en het feit dat de microgolfoven je aangedikte pap weer dun maakt. "En waarom dan geen waterverwarmer?", vraag je. Omdat we die nog niet hebben... logistiek foutje.

De thuiskomst verliep overigens ook verder niet geheel rimpelloos. Eerst waren er de pipo's van de Socialistische Mutualiteiten. Fantastisch cadeau uiteraard: zo'n baby-welkomstpakket met ondermeer Maxi-Cosi en kinderwagen. Maar het in je bezit krijgen, is een ander paar mouwen. Mama belde vooraf drie keer om er zeker van te zijn dat een bewijs van de materniteit volstond om het in ontvangst te mogen nemen. "Jaja, mevrouw. Uiteraard, mevrouw, Natuurlijk, mevrouw." Tot papa vrijdagmorgen na 45 nummertjes wachten bij het loket konde deed van jouw geboorte. Zonder verder gevolg, want "we kunnen een kind toch niet inschrijven zonder geboorteakte?!" Nu blijkbaar niet meer, maar aan de telefoon wel ...
Dus ben je maar in de armen van mama achteraan in de auto mee naar huis gekomen aan een slakkengangetje (de auto, niet de mama).

Volgende logistiek foutje: zet nooit al het beddengoed bij op de geboortelijst, want dat wordt niet eerst gekozen. Zodat je het zelf in allerijl kan gaan kopen. En daarbij de babyfoon vergeet.

Om middernacht overschouwden mama en ik het strijdtoneel:
1. Je kan niet in je kamertje slapen omdat we geen babyfoon hebben;
2. Je wieg staat beneden en is niet te tillen om naar onze kamer te verhuizen;
3. Je kinderwagen wordt nog angstvallig bewaakt door de mutualiteit.
4. Wij vallen om van de slaap.
Dan maar je bed op 4 dweilen gezet om over de laminaatvloer langs bovenhall en nachthall van jouw kamertje naar onze kamer te verschuiven.

Maar verder geen probleem, want je bent goed en wel thuis.
En ook daar doe je je reputatie van gelukkige baby zonder kapsones alle eer aan.
En waakt je peter Maarten angstvallig over je, bijgestaan door zijn broer.

13 december 2003

Op 4:57 PM schrijft Papa:

Een wonderkind ben je, Viktor. Ik citeer de woorden van de kinderarts die je bij je ontslag uit de materniteit onderzocht. Van een pasgeborene verwachtte ze veel, maar niet dat hij al enkele keren bewust zou graaien naar haar stethoscoop, die in je gezichtsveld bungelde. Blijkbaar ben je een 'hele rappe'. We hadden zelf ook al zo'n vermoeden, toen je op dag 3 rechtop in iemands armen plots je hoofd had opgetild om enkele seconden lang de kamer in te kijken.
Je twee broers, Maarten en Alexander vervolledigden de vreugde van je thuiskomst . Ze kwamen net terug van een dag uit logeren bij vake en moeke. Ze verwennen je nu al rot en springen recht bij elke kik die je geeft.

12 december 2003

Op 12:25 PM schrijft Papa:

Goed nieuws: mama mag morgen, zaterdag, al naar huis!
Al wie haar nog wil bezoeken in het hospitaal: haast je, rep je. Want dat kan alleen nog vandaag. Daarna is het bij Viktor thuis.

11 december 2003

Op 11:51 PM schrijft Papa:

Uitgehongerd was je, Viktor. Zo'n braaf manneke dat vorige nacht zijn mama plots een fluittoon in beide oren bezorgde. Zodat zij nauwelijks sliep.
Het mysterie werd vanmorgen opgeklaard en heette 'honger'! Er was gisteren al een lampje gaan branden toen je je waterige papje in 1 grote gulp weer op het hemd van je papa deponeerde. 'Return to sender' of zoiets. Aandikken van de pap was het wondermiddel.
Je nam het leven al van bij je geboorte van de rustige kant, maar vandaag brak je alle records. Voldaan door een vol maagje, gaf je geen zier om je bezoekers. Als een lappenpop ging je van arm tot arm zonder ook maar 1 minuut wakker te worden. Tenzij bij het presenteren van een nieuwe papfles.
Hopelijk verander je vannacht niet van tactiek.

Op 9:10 PM schrijft Papa:

Viktor, het stappenplan zoals we het vanmorgen afspraken, liep enigszins anders dan gepland.
Stap 1, het leggen van oogcontact en in het middelpunt van de belangstelling staan van de vrouwelijke aandacht, verliep geheel naar wens.
Maar toen liep het mis.
Je knipoogde naar hen zonder eerst je blik naar mij te verleggen. Het resultaat was verschrikkelijk. Zowel Sophie als Hilde maakten gebaren van afschuw toen ze even later onvoorbereid met papa geconfronteerd werden. We moeten nog repeteren, zoon...

Op 12:20 AM schrijft Papa:

Even van man tot man nu, Viktor.
Het is best OK dat je de harten steelt van alle vrouwen die in je actieradius komen.
Maar gun papa af en toe toch ook nog eens een van hun blikken.
Zoniet denkt je mama nog dat ze met een 'occasieke' opgescheept zit...

We spreken daarom het volgende stappenplan af:
Stap 1. Je legt oogcontact met je bewonderaarster: makkelijk zat in jouw geval.
Stap 2. Je laat onopvallend, doch doelbewust je blik even in mijn richting glijden. Ik besef wel dat je nog niet verder dan enkele tientallen centimeters kan scherpstellen, maar doe maar alsof. En mik op een wazige vlek van 1 meter 90.
Stap 3. Uiteraard zal je fan onmiddellijk haar blik weer van mij naar jou verleggen. Op dat moment knipoog je even of tover je zo'n halslachtige glimlach om je fijne lipjes, waar je nu al het patent op hebt.

It's a deal?
Je papa en je mama zullen je eeuwig dankbaar zijn.

10 december 2003

Op 11:47 PM schrijft Papa:

Babymelk. Lekker als het in je maagje zit, Viktor.
Maar een beetje 'bweikes' als je er je papa mee zegent.
Een gouden raad van Tante Kaat: probeer eens wat rustiger te drinken
Een Olympische prestatie van 1,5 minuten wordt nog niet van je verwacht. En je hoeft de speen niet zo nodig luchtledig te zuigen...
Alhoewel, ik begrijp je wel enigszins. Als er om de 4 uur schijnbaar uit het niets een warme papfles opduikt, dan luidt waarschijnlijk het motto: "hier met die handel en krijgen wat je kan voor de fles weer uit zichzelf vertrekt".
Maar geen paniek: mama's en papa's sparen (als het moet) het eten uit hun mond voor een babytje zoals jij.

Op 1:32 AM schrijft Papa:

Verslavend ben je, Viktor.
Verslavend als je in mijn armen ligt en ik je niet meer wil loslaten.
Tot onze ogen samen toevallen. Maar jij toch om de paar minuten met 1 oog piept of ik er nog ben.
Die momenten geven vitamientjes aan papa en zoon.
Hoe kan je zo'n kadeeke dan weer in zijn bedje leggen?
Maar het resultaat laat zich voelen ... door jou kan m'n geest wel bergen verzetten, maar m'n spieren zwaaien met de witte vlag. Oeps, het is nu halftwee: hoog tijd voor een (korte) nacht. Hopelijk mag je mama ook weer slapen van jou.

09 december 2003

Op 11:07 PM schrijft Mama:

Ocharme: je had zonet een moeilijk uurtje door de vele krampjes.
Maar na een goede buikmassage en een heerlijk papje, werd je weer rustig.
Hopelijk slaap je weer zacht vannacht.
En vanaf morgen kan mama je eindelijk zelf verzorgen en het badje geven.
Dus morgen: groot feest voor mama en voor Viktor!

Op 9:20 PM schrijft Mama:

Dag lieve schat van me.
Mama ligt hier nu in het hospitaalbed met jouw plastic bedje naast me.
Uren kan ik kijken naar de lieve snoetjes die je trekt en de knipoogjes die je me geeft. Je hebt er geen idee van welk warm gevoel jij me geeft.
Kleine lieve Viktor, mama en papa zijn apetrots op jou! Je hebt zo moeten vechten om op de wereld te komen, maar zoals een echte overwinnaar slaagde je met glans en glorie. Een lief en zoet engeltje dat later waarschijnlijk een bengeltje zal worden. Ik had nooit durven dromen me zo gelukkig te kunnen prijzen.

Op 11:17 AM schrijft Papa:

Yep: het is van dat.
Na het misleidende manoeuvre van een rustige eerste nacht, zette je vannacht je 'kwek' wel open, zo vertelde mama me net aan de telefoon. Een extra papje bracht even wat soelaas. Even, dus...
Gevolg: eenzame opsluiting door de nachtverpleegster om mama haar broodnodige herstelrust te gunnen.
Inmiddels probeert papa werkdagen van 14 uur te comprimeren tot de helft.
Of om het te zeggen met de door een van m'n Schrijf.be copywriters geparafraseerde woorden: "May the force be with you"...

08 december 2003

Op 11:50 PM schrijft Papa:

Ziezo, de eerste 'volle' dag zit erop.
mama moe, papa moe en zoonlief sliep zijn eerste nacht in 1 ruk door.
Houden zo, Viktor: onze trommelvliezen en ons uithoudingsvermogen zullen je dankbaar zijn.

Nieuws van het (in jouw geval beperkte) culinaire front.
Voor het eerste suikerwatertje haalde je resoluut je neus op (wie zou dat niet?).
Voor je eerste papje snapte je nog niet goed de zin van een speen.
Pap 2 ging met de nodige horten en stoten.
En daarnet belde mama me dat je pap 3 gulzig binnenschrokte.

Zoonlief, nog een vraagje. Niezen overkomt natuurlijk wel eens iedereen.
Maar moet dat dan per se altijd recht op m'n brillenglazen?
Er is ook ruim plaats naast.

Kwamen vandaag op bezoek: uiteraard je grootouders en je broers tesamen met hun mama Annemie, Tante Gerda en Nonkel John, Nonkel Didier, Nadine en Floria en ook nog Jan, een 'long time no see' schoolkameraad van papa, die toevallig in de buurt was.
Nadine bracht meteen je geboortekaartjes mee, die zij ontwierp en drukte. Grote klasse!

Op 11:20 AM schrijft Papa:

Het is bewezen:
vrouwen hebben niet het monopolie op jojo-hormoonspiegels.
Heb ik hier al wat afgejankt, vanmorgen. Tranen van geluk, natuurlijk.
Maar het mag wel zo zoetjesaan gaan ophouden, of ik loop voor de rest van de week met bolle 'Kermit De Kikker'-ogen.

Vanmorgen mama aan de lijn gehad.
Met jou is alles oke. Om je lekker warm te houden, lig je al een paar uur op haar borsten met een elektrisch dekentje over je. Je papa zou van minder jaloers worden.

De e-gelukwensen vallen met bakken uit de hemel.
Maar nu is het hoog tijd om mama te vergezellen in Imelda (kamer 41).
met een auto volgeladen met sloten champagne en fruitsap naar de kliniek.
Maar eerst nog even langs de kaaswinkel.
Want je mama snakt al 9 maanden naar verse geitenkaas, die ze omwille van het Listeria-risico moest laten.

Intussen is Liesbet hier aangekomen, om volgens de originele planning samen met mama de kerstboom te versieren.
Schrok die even, toe ze vernam dat ze het alleen zal moeten doen, omdat jij besliste vroeger dan gepland ter wereld te komen.

Op 2:10 AM schrijft Papa:

Jawadde.

Zowat drie en een half uur geleden gaf je je eerste gil, Viktor.
Geboren als een keizer omdat je niet wilde indalen...
Maar eind goed, al goed: jij stelt het wel en mama stelt het wel.

En je papa? Die valt hier bijna met zijn neus op het toetsenbord in slaap.
Deze website ging net live en zo dadelijk vertrekken de e-cards naar familie, vrienden en zakenrelaties. De wondere wereld der techniek, jaja.

Wat kan een trotse papa je nog meer vertellen?
Dat hij je hier in dit grote huis al 'een beetje heel erg' mist
en haast niet kan wachten tot morgenvroeg.

Slaapwel, zoonlief.

07 december 2003

Op 9:10 AM schrijft Papa:

KRAK. Het water is gebroken.
En straks het ijs ook, want het vriest buiten.
Papa en mama stuiven er vandoor op weg naar Imelda Bonheiden!

06 december 2003

Op 10:10 AM schrijft Papa:

In afwachting van jou, Viktor, haalden we alvast de kerstsfeer in huis.
Met een gigantische kerstboom die mama volgende week versiert met vriendin Liesbet. Nog even wachten dus met je geboorte...
Het huis wordt verder buiten omgord door een lichtslang. En zoals het hoort, werkte er 1 meter van de 60 meter lichtjes niet. Wat geen pretje is om te repareren op een aluminium ladder terwijl het vriest.
Romantische ziel van een mama was extatisch door het resultaat.

03 december 2003

Op 7:17 PM schrijft Mama:

Vandaag was het mijn laatste dag op het werk. Het voelde vreemd aan. Aan de ene kant ben ik heel blij, want jouw geboorte nadert met rasse schreden. Aan de andere kant is het een beetje afscheid nemen - tijdelijk dan - en dat is nooit zo leuk. Maar nu kan ik mij volop storten op de voorbereiding voor jouw komst.
Vrijdag leveren ze jouw doopsuiker en drukken ze jouw geboortekaartje. Alles staat ook klaar om naar het moederhuis te vertrekken. We zijn er bijna helemaal klaar voor. Als je kan, wel nog eventjes in mijn buik blijven, want papa heeft het nog enorm druk met de zaak. Dus als je nog een paar daagjes kan wachten...
Ik vind het allemaal wel spannend. Maar toch heb ik ook een beetje schrik...

30 november 2003

Op 3:07 PM schrijft Mama:

De geplande werken aan het huis zijn achter de rug.
De beneden (niveau garage) verdieping is niet meer te herkennen.
Het clubhuis van jouw broers en mama's hobbyruimte zijn echt heel gezellig!
Een schilder heeft er voor gezorgd dat ook de garage en berging tip top in orde zijn.
En papa maar in de weer om alles te schikken en te organiseren. Moeke zorgt voor de kers op de taart en maakt gordijnen.

Maar ondertussen wordt ook voor jou gezorgd. Je hebt een nieuw raam gekregen en ik heb jouw kamertje helemaal opgefrist. Jouw nieuwe meubeltjes schitteren gewoon! En ook voor jou zal Moeke gordijntjes maken.
Ik vrees dat Huize Van Rompuy-Ceulemans omgetoverd is tot een naai-atelier...

22 november 2003

Op 3:00 PM schrijft Mama:

Papa zou graag nog vanalles in orde brengen voor jouw geboorte en is dit weekend dan ook met grote werken begonnen.
Voor Maarten en Alexander wordt het clubhuis helemaal in orde gebracht, mama krijgt haar beloofde hobbyruimte voor bloemschikken en daarna zou de berging aan de beurt komen. Natuurlijk kan dit niet op 1 weekend, maar vandaag is papa met veel moed gestart en papa kennende zal hij door doen tot alles af is.

01 november 2003

Op 10:10 AM schrijft Mama:

Vandaag heb je je eerste spelletje met papa gespeeld!
Deze ochtend was je vroeg wakker en dat wou je dan ook meteen duidelijk maken door voetbal te spelen.
Papa besliste dan maar eens mee te spelen door met zijn buik terug te duwen. En wat deed onze kapoen? Hij duwde terug. Het tempo versnelde maar en jij had het duidelijk naar je zin, want toen papa stopte, heb je zeker nog een paar keer geduwd van "wel, waar ben je?".

28 oktober 2003

Op 10:54 PM schrijft Mama:

Vanavond zijn papa en ik foto's gaan laten maken voor jouw geboortekaartje.
In het begin waren we alletwee een beetje onwennig, maar ik denk dat het resultaat geslaagd is!
Nadine di Meo - een goede vriendin van ons - zal jouw kaartje ontwerpen.

Ondertussen is papa volop bezig met de bouw van jouw website. Papa kennende zal het resultaat fantastisch zijn. Ik ben in ieder geval heel benieuwd. Maar mondje dicht, niemand mag het weten tot het ogenblik van je geboorte.

Grappig om te weten is dat oma mij al meermaals heeft gevraagd of we nog geen website zouden maken. Ze zou het moeten weten...

11 oktober 2003

Op 10:05 PM schrijft Mama:

Dit weekend was een echt babyweekend!

Papa en ik hebben jouw geboortelijstje vastgelegd in De Kinderplaneet. We weten nu alles over papflessen, verzorging, speelgoed, babybedjes, stoeltjes enz. Deze rondleiding heeft 4u geduurd en dan moet je weten dat oma en ik jouw kleertjes al vooraf hadden uitgekozen. Ik moet toegeven dat onze benen op het einde niet meer echt meekonden!
En onze magen begonnen serieus te knorren. Gelukkig wachtte Moeke ons op met spek en eieren...

In de namiddag zijn we dan doorgereden naar de Babyboom beurs op de Heyzel.
Een drukte alom, maar daar hebben we wel jouw kamertje en wiegje gekozen. Alles in de stijl van de koning.
Zo mooi! Jij zult zoete dromen hebben...

12 september 2003

Op 8:26 PM schrijft Mama:

Na een bezoekje bij de gynecoloog weet ik waarom ik me zo misselijk heb gevoeld deze week.
Ja, ja, je hebt je gedraaid met je hoofdje naar beneden!

05 september 2003

Op 9:24 PM schrijft Mama:

De vakantie was zalig, maar helaas weer voorbij...
Eventjes paniek wanneer ik thuis op de weegschaal ga staan. Ik vrees dat het bootleven een beetje te zalig was...

16 augustus 2003

Op 3:20 PM schrijft Mama:

Naar jaarlijkse gewoonte, zijn we (= papa, ik, Maarten en Alexander) aan het dobberen op de Franse kanalen.
Dit zijn altijd zalige vakanties. Jij zal dat ook wel leuk vinden!
Papa is ondertussen al een zeer ervaren kapitein die ons overal veilig kan brengen. Maar Maarten en Alexander zijn ook al echte vaarassistenten geworden. De sluizen doorvaren verloopt alsmaar vlotter.
Dit jaar moet ik het wat rustiger doen en zorg ik vooral voor het huishouden op de boot. Touwen trekken en van de boot springen stel ik beter een jaartje uit. We zouden niet willen dat de kleine kapoen in mijn buik tegenspruttelt.

01 augustus 2003

Op 7:10 PM schrijft Mama:

Vandaag was het de grote dag.
Dr. Bosteels zou ons vertellen of jij een jongetje of een meisje bent. Een jongen!!
En je maakte het de dokter heel gemakkelijk door je beentjes mooi open te spreiden. Geen twijfel mogelijk...
Zo is ook jouw naam beslist. Viktor Maarten Hendrik Willem Van Rompuy. Ja, ik hoop dat je ze allemaal zal kunnen onthouden. Maar tot jouw geboorte blijft jouw naam het geheimpje van papa en ik.

24 juli 2003

Op 8:15 PM schrijft Mama:

Ik denk dat ik jou voor de eerste keer heb gevoeld! Ik voelde rare belletjes in mijn buik. Zou het mijn lieve kapoen zijn?

11 juli 2003

Op 6:04 PM schrijft Mama:

Ik begin me eindelijk wat minder moe te worden. Ja, lieve schat, jij neemt nogal wat energie van me. Maar het is met veel liefde gegeven, hoor!
Het is hier groot feest vandaag. Papa heeft voor jouw broers een zwembad gekocht.

04 juli 2003

Op 9:01 PM schrijft Mama:

Vandaag kreeg mama een pakje van oma ... Ja, jouw eerste pyamaatje. Zo schattig!
Mama zal het zeker meenemen naar het moederhuis over een paar maanden.
Nu ben ik toch echt benieuwd om te weten of jij een jongetje of een meisje bent. Ja, voorlopig is dat nog jouw geheimpje...

30 mei 2003

Op 8:57 PM schrijft Mama:

Vandaag zijn papa en ik naar Dr Bosteels - de gynecoloog - geweest voor een eerste echografie.
Ongelooflijk! Een wonder! Je kan niet geloven hoe blij we waren jou te zien en jouw hartje te horen. We konden onze traantjes amper bedwingen. Nu weten we dat we ons geen zorgen hoeven te maken; jij bent heel gelukkig in mama's buik.

18 mei 2003

Op 8:52 PM schrijft Mama:

Dit weekend was voor ons heel belangrijk. Mama's buikje is nl zo gegroeid dat we het grote nieuws niet langer konden verzwijgen. De allereersten aan wie we het wilden vertellen, waren natuurlijk jouw broers, Maarten en Alexander.
Zaterdagavond was het dus feest ten huize Van Rompuy-Depeser.
Maarten en Alexander moesten de reden van het feestje raden, maar ze mochten wel vragen stellen. Alexander had het snel geraden "een nieuwe baby !!". Emoties alom. Heel mooi om te zien.
Maarten wordt jouw peter en Alexander wordt nu ook grote broer. Ze zijn allebei heel fier!

Vandaag - zondag - waren de grootouders aan de beurt.
Deze middag zijn Vake en Moeke koffie komen drinken om daarna samen naar het schoolfeest van Alexander te gaan.
Maarten had de eer hen het goede nieuws te vertellen. 2 fiere grootouders...
En vervolgens waren Oma en Opa aan de beurt. Oma en Opa waren weer al eens op stap, dus wij maar wachten en wachten. Maar toen ze thuiskwamen en wij hen vertelden dat we "nieuws" hadden, wist Oma het meteen.
"Inge, je bent zwanger". Oma had al een tijdje een vermoeden, maar wachtte tot mama klaar was om het nieuws te vertellen.

Nu nog een telefoontje naar tante Gerda en nonkel Didier en jouw dichte familie is op de hoogte van je komst!

04 mei 2003

Op 8:20 AM schrijft Mama:

Vandaag doet je broer Alexander zijn plechtige communie. Hij is zo fier als een gieter!
En goed nieuws voor mama: mijn nieuw mantelpakje past nog perfect! Niemand zal mijn kleine buikje merken...
Tof om te weten is dat Moeke op tante Gerda's plechtige communie ook zwanger was, nl van papa !

27 april 2003

Op 3:29 PM schrijft Mama:

Ter gelegenheid van zijn 30e verjaardag gaf Nonkel Didier een fuif in Antwerpen. Mama en papa waren natuurlijk van de partij. En zoals jij snel zal ontdekken, moet papa de feestjes altijd afsluiten. Gevolg: papa heeft vandaag een beetje veel hoofdpijn en mama is doodmoe ! En jij ... hebt je 1e dansfeest meegemaakt.

24 april 2003

Op 9:26 PM schrijft Mama:

Het zijn zware dagen voor papa!
Op alle feestjes (pasen, familiefeestjes, ...) drinkt hij ook mijn wijnglazen leeg.
Waarom? Omdat we nog niks willen zeggen tot maand 3 en ik natuurlijk geen druppel alcohol meer aanraak.
Papa wordt er in ieder geval vrolijk van en mama lijdt dorst.

18 april 2003

Op 10:02 AM schrijft Mama:

Ben net terug van de huisarts.
De test van gisteren heeft niet gelogen: ik ben zwanger!

17 april 2003

Op 10:20 PM schrijft Papa:

Het gazon maaien had vandaag een eigenaardige bijwerking.
Terwijl ik op de zitmaaier over het gras snorde, keek je mama mij van op de trap achter het huis dromerig aan. Bij elke ronde zwaaide ze even. Hier was iets niet pluis.
Inderdaad, en die 'pluis' bleek jij te zijn. Dat was toch wat een subtiel roze streepje op de zwangerschapstest en een iets minder subtiele tutter met "Papa is the best' me duidelijk maakten.
Goed nieuws: de zwangerschap is meteen al 4 weken oud.
Slecht nieuws: we hebben nog 36 weken te gaan...

Op 8:05 PM schrijft Mama:

Ik ben 1 dag over tijd, maar voel me anders dan anders.
Zonder iets tegen papa te zeggen, ga ik een zwangerschapstest kopen.
Alvast samen met een tutje "Papa is het best".
Terwijl papa het gras afrijdt, doe ik stiekem de test.
En ja: de strip kleurt onmiddellijk roze.
Nu nog wachten tot papa gedaan heeft om zijn 'cadeau' te geven.
Vreugde alom, maar ook onzekerheid.
Dit is nog maar het begin: hopelijk loopt het niet mis.
Enne ... mondje dicht.

01 januari 2003

Op 11:00 AM schrijft Mama:

Ik ben 2003 gestart zonder pil en met foliumzuur.
Nu is het aan moeder natuur om te beslissen
... en ook een beetje aan papa en mij natuurlijk. ;-)